Gdy poznajemy główną bohaterkę i narratorkę tej historii, Sally, ma ona trzynaście lat. Jest w takim momencie swojego życia, w którym powoli przestaje być dzieckiem, ale nie jest jeszcze nastolatką, nie staje się dorosła. Nie wyzbyła się jeszcze dziecięcej niewinności i dociekliwości, ale też zaczyna zauważać, że pewne rzeczy czy zachowania nie są takie, jakich by oczekiwała. Zaczyna analizować nieco wnikliwiej to, co dzieje się wokół niej i nie rozumie, dlaczego czasami traktowana jest jak dziecko, a innym razem dorośli wokół niej oczekują, że zrozumie coś, co dla niej jest abstrakcją. Espach bardzo wiarygodnie odmalowuje ten przedziwny stan, kiedy na pewne rzeczy jesteśmy już „za starzy”, ale na inne jeszcze „za młodzi”. Kiedy stoimy już u progu (bardzo) wczesnej dorosłości, ale pamiętamy jeszcze, jak to jest być beztroskim dzieckiem.

Nie mogłam się doczekać powrotu do Fantome i do bohaterów, których pokochałam. Drugi tom mnie nie rozczarował – może tylko tym, że teraz musimy czekać na ostatni, finałowy. Już w połowie fabuły czułam, że autorka nie da rady zakończyć tej historii w tej części, bo wyszłoby to serio kiepsko, także chwała jej za to, że napisała jeszcze jedną część, na którą pewnie znowu będziemy musieli tak długo niestety czekać.

Rogoziński lubi bawić się groteską, przerysowaniem i ironią, ale tutaj mam wrażenie, że już trochę poleciał w kosmos (w negatywnym tego słowa znaczeniu). Najbardziej irytująca była Klaudia Hutniak i jej bardzo przesadzone wypowiedzi. Rozumiem, że taka miała być dla innych bohaterów, denerwować ich i wzbudzać antypatię, ale dla czytelnika miała być raczej śmieszna. A mnie też irytowała i miałam jej tak samo dość, jak fikcyjne postacie. Natomiast reszta muzyków trochę się zlewała ze sobą. Edytę można było pomylić z Vigą, a Marię Januszek z Agulą, ale nie względu na podobieństwo charakteru, ale po prostu przez nagromadzenie tylu postaci.

Słownik Języka Polskiego definiuje geografię jako naukę badającą powłokę Ziemi, jej przestrzenne zróżnicowanie pod względem przyrodniczym i społeczno-gospodarczym oraz związki zachodzące między środowiskiem geograficznym a działalnością społeczeństw. "Geografia…" w 100% spełnia powyższe kryteria. Nie sposób nie poruszyć też tematu szaty graficznej. Zawiera ona liczne zdjęcia, tabele, wykresy i mapy. W gruncie rzeczy niczego innego się nie spodziewałem po podręczniku z tej właśnie dziedziny, ale ich obfitość mnie zaskoczyła, co wcale nie oznacza, że odbyło się to kosztem tekstu, gdyż pamiętać należy o wspomnianych wyżej objętości i formacie.

Wrocław połowy lat siedemdziesiątych – tajemniczy, ale i pełen kontrastów. Jolanta Maria Kaleta wyśmienicie odmalowuje ponure realia epoki socrealizmu. Zwyczajne ludzkie problemy z jakimi się borykano, smętną rzeczywistość ludzi pracujących w ośrodkach kultury i problematykę wszechobecnej cenzury. Młoda, nieco naiwna Matylda, dość szybko konfrontuje się z brutalną i pozbawiającą złudzeń rzeczywistością. Żmudna, często frustrująca, praca muzealnika w kontrze z wszechwładnym aparatem partyjnym. Szarość każdego dnia okraszona pozorami normalności. Perypetie sympatycznej Matyldy, jej sercowe rozterki i pasja z jaką oddaje się poszukiwaniu prawdy, opowiedziane są tak, że z prawdziwą przyjemnością czyta się tę powieść