"Kapsuła" to thriller, który nie tylko wciąga, ale też zmusza do refleksji nad tym, jak głęboko potrafią sięgać tajemnice z przeszłości i jak wielką cenę można zapłacić za ich ujawnienie. Wojciech Wójcik mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy intrygi. To książka dla tych, którzy lubią zagadki, wielowątkowe historie i napięcie utrzymujące się do ostatnich stron. Po jej przeczytaniu trudno przestać myśleć o tym, co tak naprawdę powinno pozostać zapomniane.

To nie jest komfortowa lektura. Mariana Enriquez nie oferuje ani czytelnikom, ani bohaterom ukojenia; zamiast tego zamyka nas wszystkich w świecie pozbawionym wyjścia, w którym narkotyki i autodestrukcja stają się formą istnienia. I nie ma tu nic do ocalenia.

Wszystkie kobiety Ambroziewiczów noszą w sobie „syrenie” przywary: babcia Mira ma błonę między palcami, Ewa — matka Zofii — była uwodzicielką o syrenim głosie, a najmłodsza Zofia otrzymała łuskę na plecach. Wszystkie są przeklęte, oskarżane o każde zło, które wydarza się w miasteczku. Funkcjonują jak istoty zawieszone między światem ludzi a światem natury — zawsze niezależne, zawsze postępujące wbrew temu, czego oczekują od nich inni.

Pewnie większość z nas chciałaby dostać zaproszenie na Święta Bożego Narodzenia do znajomych, żeby uniknąć wszystkich tych przygotowań i szału przedświątecznego. Z tego powodu Liane Craufurd chętnie korzysta z takiego zaproszenia od przyjaciół, rodziny Sandys. Perspektywa spędzenia czasu wśród dawno niewidzianych przyjaciół, w małym, angielskim miasteczku – cudowna. Spokój, odpoczynek i długie rozmowy przy kominku... Nic bardziej mylnego! Sensacyjna wiadomość o śmierci emerytowanego sędziego wywołuje niemałe zamieszanie. Małą społeczność, gdzie wszyscy się znają łączy jedno – nikt nie lubił sir Henry'ego. A do tego okazuje się, że jego śmierć nie była naturalna. Każdy z mieszkańców mógłby mieć motyw do zabójstwa, ale czy każdy miał alibi? Tę niezwykle zagmatwaną zagadkę musi rozwiązać inspektor Hugh Gordon.

Córka Diabła” jest niczym puszka Pandory. Jedno wydarzenie uruchamia lawinę kolejnych, a każdy odkryty sekret prowadzi do następnych zaryglowanych drzwi. Uderzające jest to jak wnikliwie autorka portretuje swoich bohaterów. Komponuje postaci pełne sprzeczności, niejednoznaczne i wielobarwne. Gdy przekraczamy próg domu Walickich, czujemy, że staniemy się świadkami tego jak upada mit. Piękna willa, zamożna rodzina i całe morze brudu. Wszystko to, co do tej pory skrzętnie skrywano za fasadą szczęśliwej rodziny, przewraca się i obraca w pył. Zaborowska z chirurgiczną precyzją ukazuje rozkład rodziny.