Rymowane wierszyki, z moralizującą puentą, zostały napisane w sposób prosty i współczesny, tak żeby każdy mógł z nich zaczerpnąć dla siebie jak najwięcej. Bardzo podobało mi się, że autor streścił życiorys każdego z władcy w kilku dosłownie wersach. W streszczeniu zawarł najistotniejsze fakty z życia poszczególnych postaci, a także charakterystyczne ich cechy. Wszystko w pigułce. Istotnym jest również język, którym posługuje się Makowiecki – bardzo przystępny dla młodych ludzi, potrafiący rozbawić, a jednocześnie rozwijący zasób słownictwa.

Bardzo podobała mi się opowieść o upadku Numenoru, ale także rozwinięcie wątku podróży Thorina, co świetnie wykorzystuję na lekcjach. Opisy militarne są ogromnym majstersztykiem. Czytało mi się je świetnie, zresztą jak całą twórczość Tolkiena. Myślę, że jest to pozycja obowiązkowa dla fanów zarówno autora, jak i Śródziemia, ale także tych, którzy przynajmniej trochę orientują się w tematyce. Dla laików nie polecam, ponieważ mogą się zrazić do mistrza fantasy, gdyż jak zaznaczam nie jest to powieść, a opowiadania, które wzbogacają dotychczasowe historie.

Wszystko rozpoczyna się od nieprawdopodobnej historii o tym jakoby klacz urodziła żywe dziecko. Ludzkie dziecko, nie źrebię. Na miejsce wydarzenia zostaje wysłana dziennikarka Carolyn, która wcześniej straciła męża, więc traktuje to jako ciekawą odskocznię od smutku. Miasteczko nie daje jej jednak odetchnąć swoją tajemniczością i nie przychylnością mieszkańców. Pewnego dnia dochodzi tam do zagadkowego morderstwa. Ktoś zabija i potwornie okalecza zwłoki człowieka oraz konia. Dziennikarka zaczyna prowadzić własne śledztwo, aby rozwiązać tę kryminalną zagadkę.

Wszystkie książki z tego uniwersum stanowią dopełnienie serialu i są prawdziwą gratką dla jego fanów. Napisane lekkim i przystępnym stylem, wciągają w fabularne zawiłości i pozwalają jeszcze dogłębniej poznać Hawkins oraz jego mieszkańców. To historie, które nie tylko rozszerzają znany nam świat, ale też nadają mu nowe znaczenia, pogłębiają emocje i sprawiają, że jeszcze mocniej przywiązujemy się do bohaterów.

Piotr Rozmus zrobił dość dobrą robotę. I gdyby trochę tę książkę skrócić, a tych nieszczęsnych bohaterów nieco urealnić, to byłaby naprawdę solidna powieść. Nie brakuje w niej napięcia i dość brutalnych opisów. „W potrzasku” to powieść na wieczór, dwa. Wciągająca, ale raczej nie odkładająca się w pamięci. Szczególnie, że już w połowie książki, nie pamiętamy imion bohaterów. Można tę książkę przeczytać i nawet mieć z niej pewną satysfakcję. Myślę, że Piotr Rozmus to taki autor, który jeszcze zaskoczy. To może nie jest najlepsza jego książka. Na pewno jednak jest to człowiek, która ma odpowiednie narzędzia, by napisać powieść naprawdę bardzo dobrą,