Książka przybliża realia ciężkich chorób psychicznych, pokazuje jak można odnaleźć się w nowych rolach i dbać o siebie. Kiedy z partnera stajemy się również opiekunem, dynamika związku bardzo się zmienia i wymaga to dużej świadomości i otwartości. Katherine i Izzy pokazują, że można poradzić sobie z takim wyzwaniem. Książka ta wnosi nadzieję i pokazuje, że akceptacja tego, co życie przynosi i gra kartami, jakie ono rozdaje jest często jedynym rozwiązaniem, które przekierowuje energię w sensowny sposób. Dbający o siebie opiekun i czujący bezpieczeństwo partner doświadczający choroby, mogą rozwijać swój związek i napełniać go miłością i troską.

Od samego początku urzekł mnie styl pisania Kim Ho-Yeona. Ciężko mi wskazać, co konkretnie sprawiło, że nie mogłam oderwać się od czytania, a w chwilach przerw czekałam tylko, aż wrócę do książki. Zarówno dialogi, opisy przeżyć wewnętrznych bohaterki, poprowadzona fabuła i przewijający się od początku do końca motyw Don Kichota, były utrzymane na wysokim poziomie. Angażowałam się w akcję razem z Sol, która nie tylko wytrwale poszukiwała pana Dona, ale jednocześnie rozwijała swój kanał na YouTube

Największą zaletą tego retro kryminału jest właśnie klimat przedwojennej Warszawy. Razem z rozwijającą się fabułą i bohaterami przyjemnie płynie się stolicą z dawnych lat. Jeśli za sprawę biorą się: silny kobiecy charakter, nieokiełznany jej pracownik i wierny pomocnik oraz szwagier-policjant, dla którego rodzina jest najważniejsza, to wszystko może się zdażyć!

Dawno, dawno temu zaczęło się od „Człowieka bez psa” (2011), a zakończyło teraz „Siecią o drobnych oczkach”. Seria była planowana początkowo na cztery tomy. Stało się jednak coś, czego chyba Nesser nie zakładał – czytelnicy na całym świecie nie chcieli dać odejść Barbarottiemu. Podobnie jak drugi bohater, który narodził się w umyśle autora, czyli komisarz Van Veeteren, Barbarotti pozyskał sobie ogromną sympatię czytelników. Serie z Van Veeterenem i z Barbarottim nie łączą się, mimo tego, że obaj bohaterowie spotykają się w jednym tomie. Polecam czytać obie serie po kolei, ponieważ po prostu zasługują na to, by poznać wszystkie tomy. Teraz żegnamy Barbarottiego. Na zawsze. Bardzo lubię ten cykl i niewątpliwie kiedyś ponownie przeczytam wszystkie te książki. Dla mnie to mistrzostwo, jeśli chodzi o suspens, budowanie linii fabularnej i kreowanie sylwetek bohaterów. Polecam tym, którym nigdzie się nie spieszy.

Same zbrodnie, które wymyśla Alek Rogoziński, są trochę jak czekoladowe jajko z niespodzianką w środku. Początek jest niezły, środek się rozkręca, ale jak docieramy do rozwiązania sprawy, to albo jesteśmy usatysfakcjonowani, albo rozczarowani. W przypadku "Śpij kochany, śpij" jest to jednak ten drugi wariant. Szczerze, naprawdę nie rozumiem zakończenia tej części, a przeczytałam je dla pewności dwa razy. I to niestety pojawia się u autora często, że zakończenia nie trafiają w mój gust. Mimo to przez prawie całą książkę bawiłam się naprawdę dobrze.