Pewnie większość z nas chciałaby dostać zaproszenie na Święta Bożego Narodzenia do znajomych, żeby uniknąć wszystkich tych przygotowań i szału przedświątecznego. Z tego powodu Liane Craufurd chętnie korzysta z takiego zaproszenia od przyjaciół, rodziny Sandys. Perspektywa spędzenia czasu wśród dawno niewidzianych przyjaciół, w małym, angielskim miasteczku – cudowna. Spokój, odpoczynek i długie rozmowy przy kominku... Nic bardziej mylnego! Sensacyjna wiadomość o śmierci emerytowanego sędziego wywołuje niemałe zamieszanie. Małą społeczność, gdzie wszyscy się znają łączy jedno – nikt nie lubił sir Henry'ego. A do tego okazuje się, że jego śmierć nie była naturalna. Każdy z mieszkańców mógłby mieć motyw do zabójstwa, ale czy każdy miał alibi? Tę niezwykle zagmatwaną zagadkę musi rozwiązać inspektor Hugh Gordon.

Córka Diabła” jest niczym puszka Pandory. Jedno wydarzenie uruchamia lawinę kolejnych, a każdy odkryty sekret prowadzi do następnych zaryglowanych drzwi. Uderzające jest to jak wnikliwie autorka portretuje swoich bohaterów. Komponuje postaci pełne sprzeczności, niejednoznaczne i wielobarwne. Gdy przekraczamy próg domu Walickich, czujemy, że staniemy się świadkami tego jak upada mit. Piękna willa, zamożna rodzina i całe morze brudu. Wszystko to, co do tej pory skrzętnie skrywano za fasadą szczęśliwej rodziny, przewraca się i obraca w pył. Zaborowska z chirurgiczną precyzją ukazuje rozkład rodziny.

Jak przystało na propozycję ksiażkową od Michała Rusinka, znalazła się tutaj gra słowem. Historia każdego obrazu została bowiem przedstawiona w dwójnasób. Z jednej strony przeczytamy wiersz, z drugiej tekst prozatorski. Można wybierać, która wersja jest nam bliższa i która do nas bardziej przemówi. Było to dla mnie zaskoczenie, jednak myślę, że jest świetnym rozwiązaniem. Mamy tu bowiem sztukę malarską, ale również poetycką, z którą należy dzieciaki zaznajamiać od najmłodszych lat. A najlepiej to zrobić za pomocą prostych rymowanek, lekkich, ale zabawnych, które zostają w pamięci. Całość potęgują piękne ilustracje wykonane przez Joannę Rusinek, które świetnie oddają klimat obrazów van Gogha.

Podczas rozmowy bardzo dużo możemy dowiedzieć się o życiu, młodości Stroopa, ponieważ sam był bardzo oszczędny w słowach, jeśli chodzi o zbrodnie, których był świadkiem. Wiedział, że wiedza Moczarskiego mogłaby zostać wykorzystana przeciwko niemu i po cichu zapewne liczył jeszcze na pozytywne rozwiązanie jego sprawy. Jednak Moczarskiemu nie chodziło o zdemaskowanie go jako zbrodniarza, wszak już mu to udowodniono. Chodziło mu o coś zupełnie innego. Chciał pokazać portret psychologiczny człowieka, który stał się zwierzęciem w ludzkiej skórze. Co więcej, ich rozmowa pokazuje jak różne są także mentalności ówczesnych Niemców i Polaków. Stroop nie mógł wszak zrozumieć zachowania Polaków w niektórych sytuacjach. Dla niego wiele rzeczy było malowane jedynie w dwóch kolorach: białym i czarnym.

Nie powiem, że nie spodziewałam się rozwiązań, które zaproponowała autorka. Spodziewałam się takiej kreacji Lucasa i spodziewałam się takiego zakończenia. I powiem szczerze, że cieszę się, że się nie pomyliłam! Bardzo podobało mi się moje kolejne spotkanie z książką Aleksandry Muraszki. Nadal podtrzymuje zdanie z poprzedniego tomu, że ogólny koncept na książkę jest rewelacyjny. Nie spodziewałam się, że lektura dla młodszych czytelników tak bardzo mnie wciągnie i pozwoli na chwilę zapomnieć o wszystkim, co mnie otacza. Mogę powiedzieć, że autorka nadal trzyma formę i myślę, że nie zmieni się to przy okazji zapowiedzianego trzeciego tomu.