Wszystkie książki z tego uniwersum stanowią dopełnienie serialu i są prawdziwą gratką dla jego fanów. Napisane lekkim i przystępnym stylem, wciągają w fabularne zawiłości i pozwalają jeszcze dogłębniej poznać Hawkins oraz jego mieszkańców. To historie, które nie tylko rozszerzają znany nam świat, ale też nadają mu nowe znaczenia, pogłębiają emocje i sprawiają, że jeszcze mocniej przywiązujemy się do bohaterów.

Piotr Rozmus zrobił dość dobrą robotę. I gdyby trochę tę książkę skrócić, a tych nieszczęsnych bohaterów nieco urealnić, to byłaby naprawdę solidna powieść. Nie brakuje w niej napięcia i dość brutalnych opisów. „W potrzasku” to powieść na wieczór, dwa. Wciągająca, ale raczej nie odkładająca się w pamięci. Szczególnie, że już w połowie książki, nie pamiętamy imion bohaterów. Można tę książkę przeczytać i nawet mieć z niej pewną satysfakcję. Myślę, że Piotr Rozmus to taki autor, który jeszcze zaskoczy. To może nie jest najlepsza jego książka. Na pewno jednak jest to człowiek, która ma odpowiednie narzędzia, by napisać powieść naprawdę bardzo dobrą,  

Joanna Jax napisała interesującą i trzymającą w napięciu sagę rodzinną. „Kolor zemsty” łączy w sobie elementy powieści historycznej, dramatu i miłosnej historii. Bardzo podoba mi się styl Jax. To, jak z niewymuszoną lekkością potrafi mówić o tematach złożonych moralnie, bardzo trudnych do oceny i niejednoznacznych. Życie Julity, dotąd poukładane, przewidywalne, oparte na silnym fundamencie, rozpada się w zaledwie kilka dni. Wszystko to, co znała, w co wierzyła, okazuje się ułudą. Historia, która korzeniami sięga do lat wojennych, kiedy zwykłym ludziom przychodziło podejmować decyzje tak trudne, tak bardzo wymagające, że częstokroć rzutowały one na całym ich późniejszym życiu. Wyjątkowo trudny los kobiet w tym czasie, trudności w osiągnięciu swoich celów, uzależnienie od mężów – wszystko to składa się na opowieść o miłości, macierzyństwie i zazdrości. 

Mało kto potrafi tak operować słowem pisanym, jak czyni to autorka – dotykając najczulszych strun naszego jestestwa. Ze zgrozą obserwujemy przemianę Ariego, zadając sobie pytanie: czy miłość i sprzyjające jej rozwojowi warunki, mogły go ocalić?

"Kapsuła" to thriller, który nie tylko wciąga, ale też zmusza do refleksji nad tym, jak głęboko potrafią sięgać tajemnice z przeszłości i jak wielką cenę można zapłacić za ich ujawnienie. Wojciech Wójcik mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy intrygi. To książka dla tych, którzy lubią zagadki, wielowątkowe historie i napięcie utrzymujące się do ostatnich stron. Po jej przeczytaniu trudno przestać myśleć o tym, co tak naprawdę powinno pozostać zapomniane.

To nie jest komfortowa lektura. Mariana Enriquez nie oferuje ani czytelnikom, ani bohaterom ukojenia; zamiast tego zamyka nas wszystkich w świecie pozbawionym wyjścia, w którym narkotyki i autodestrukcja stają się formą istnienia. I nie ma tu nic do ocalenia.