Stare domostwa, w których nocą usłyszeć można kroki i poczuć tajemniczą obecność. Przedmioty, które po śmierci swych właścicieli zdają się przejawiać niepokojące moce. Ludzie, których dotychczasowy, całkiem przyziemny żywot, przerywają serie przerażających zdarzeń... Oto groza w klasycznym wydaniu. Czasami subtelna, a czasami nacechowana elementami magicznymi. Klasyczne opowiadania z pogranicza jawy i snu. Starzy mistrzowie, czasem już zapomniani, powracają w niezwykłej antologii. Wydawnictwo Zysk i S-ka, jak zawsze, stawia na wysoką jakość wydawanych pozycji. Oto w nasze ręce trafia zbiór, który przyciąga wzrok okładką, a twarda oprawa i grubość tomu, stanowią obietnicę, że w tym mrocznym świecie spędzimy dłuższy czas. Wszelkiego rodzaju zbiory opowiadań charakteryzują się tym, że rzadko kiedy utrzymują wyrównany poziom. „Ugoszczone duchy” są doskonałym przykładem tego, że odpowiedni dobór tekstów może zagwarantować opracowanie tomu bardzo zróżnicowanego, ale także jednolitego jakościowo.

366 cytatów artystów, z krótką notką biograficzną autora i inspiracją na dany dzień, pozwalają zwolnić i zobaczyć, że tak naprawdę sztuka jest o byciu człowiekiem i z człowiekiem. Co jakiś czas natrafiamy w niej także na zdjęcia dzieł sztuki, co dodatkowo zachęca do zgłębienia twórczości danego artysty.

"Czarująca poetka. O Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej” to wnikliwa biografią ukazująca Lilkę nie tylko jako mistrzynię wierszy, ale także (albo przede wszystkim) kobietę zafascynowaną okultyzmem, spirytyzmem i światem nadnaturalnym. Autorka analizuje zarówno urok osobisty poetki, jak i jej zainteresowania i ich miejsce w twórczości Lilki. Zatem użycie słowa czar w tytule książki jest przewrotny i bardzo wieloznaczny, co zmusza czytelnika do refleksji nad postacią poetki. Niezwykle wnikliwa biografia zachęca także do szukania nowych informacji na temat Pawlikowskiej, relacji najbliższych i wreszcie do sięgania po to, co najcenniejsze, czyli jej twórczości.

Losy tych bohaterów nie są literacką fikcją; życie samo napisało ten scenariusz. Dla jednej rodziny oznacza on tragiczny finał, lecz z tej tragedii wynika szansa dla drugiego, obcego człowieka. Rachel Clarke relacjonuje historię dzieci, z których jedno staje się, za zgodą najbliższych, dawcą narządów. Drugie natomiast oczekuje na swoją szansę. Autorka przedstawia rzeczywistość skrupulatnie, z powagą i szacunkiem wobec człowieka, jednocześnie przybliżając medyczne aspekty transplantologii. Opisuje jej burzliwą historię: od nieudanych prób, po spektakularne sukcesy, z których dziś korzysta współczesna medycyna, umożliwiając uratowanie życia.

To bardzo oryginalna książka, ale zdecydowanie nie każdy odnajdzie przyjemność w tej konwencji. To jedna z tych powieści, które wymagają od nas całkowitego zaangażowania się w lekturę, odrzucenia utartych ścieżek i otwartości na artystyczną wizję autorki. Bardzo podobała mi się ta opowieść. Jest piękna w swojej nieszablonowości, całkowicie zwariowana literacko i mądra w swej wymowie. Croft obnaża wiele prawd, które są bolesne, a często nawet nieakceptowalne. Stawia przed nami lustro i brutalnie zmusza do wejrzenia weń.

Polski zbiór zatytułowany został Kowbojskie tango, choć oryginał zaczerpnął tytuł od tekstu Znajoma z miejsca 10a.  I tu kolejne moje zdziwienie, ponieważ ta druga historia jest o wiele ciekawsza od tekstu o kowbojach. Gdyby Znajoma z 10a otwierała zbiór, stanowiłoby to mocne i intrygujące rozpoczęcie. Jest to bowiem opowieść o kobiecie-celebrytce, która wyszła za mąż na poważanego i bardzo bogatego mężczyznę z branży, który przy okazji okazał się być głową sekty. Tymczasem Kowbojskie tango jest o starszym panu i młodej dziewczynie, on by chciał z nią być, ona z nim nie bardzo.