A Michał Kuźmiński z wyjątkowym kunsztem zawarł w tej opowieści mnóstwo ważnych rzeczy. Przekonuje nas bowiem, że wiele prawdy było w słowach Zbigniewa Nienackiego, gdy pisał o tym, że „przygoda sama cię odnajdzie”. Przygoda żyje własnym życiem. Nie ma ustalonych reguł. To ona decyduje kiedy stanie na naszej drodze i zechce wtajemniczyć nas w coś niezwykłego. To, co pozornie miało być kompletną klapą, czyli wakacje spędzone w starym domu gdzieś pośród pól, okazać się może przepiękną historią. Kuźmiński uczy, ale nie poucza. Wskazuje rzeczy ważne, ale robi to w sposób pozwalający czytelnikowi na odszukanie własnych odpowiedzi.

Główną bohaterką jest Morgana, czyli siostra króla Artura. Wychowywana jest w jego cieniu, ponieważ ze względu na to, że jest pół fae, ojciec odsunął ją od władzy. Została przeznaczona do służby u kapłanek. Jednak wcześniej brat wysyła ją na misję znalezienia legendarnej broni fae. Nie trzeba dodawać, że jest to niezwykle niebezpieczna misja, co jeszcze bardziej wciąga czytelnika w losy dziewczyny. Morgana w ciągu wyprawy nie tylko musi odnaleźć broń, ale przede wszystkim siebie, dotrzeć w głąb swoich uczuć i pragnień.

Uwielbiam klimaty, które zaserwowała nam Lucy Jane Wood w swoim czarodziejskim cyklu. Myślę, że to jest to, czego potrzeba nam w wakacje: lekkiej powieści o magii, zapachu pysznego ciasta, nieoczywistych relacjach i sile kobiet. Autorka kolejny raz zabiera nas do Selcouth – miejsca dobrze znanego z pierwszej części cyklu. Ważną jednak informacją jest fakt, że wydarzenia "Uncharmed" dzieją się wcześniej, ale myślę, że można ją czytać bez znajomości pierwszego tytułu.

Japońska literatura wciąga mnie coraz bardziej. Uwielbiam to zawieszenie między światami, które pozwala bohaterom iść przez życie z poczuciem nadprzyrodzonego wsparcia. Towarzyszyłam więc z radością bohaterom, którzy pojawiali się koło świątyni, by pomodlić w trudnych chwilach i tam między roślinnością znajdowali przejście do starego pasażu, na końcu którego znajduje się sklep Kogetsu. Każda z historii opisywała zdziwienie istnieniem tej zaczarowanej uliczki, ale wspaniale oddawała niuanse naszych różnych spojrzeń i perspektyw. 

Ziemią targają kolejne kryzysy: pandemie, katastrofy ekologiczne, wojny, polityczne napięcia, wyrzuty neutrin z kosmosu zarejestrowane na niespotykaną dotąd skalę czy patogen będący niczym co dotychczas zostało spotkane na Ziemi i nie powinno w ogóle istnieć. W tym samym czasie na Marsie działa już pełnoprawna kolonia, którą zamieszkuję ponad sto tysięcy osób. Jedna trzecia z nich to osoby urodzone na Marsie i bardzo młode – pierwszy urodzony na Marsie ma raptem 30 lat, jednak zaczynają już rozumieć, że są obywatelami drugiej kategorii, a ich głos i potrzeby są ignorowane. Witamy w XXII wieku.

Najmocniejszym elementem powieści jest sam świat i pomysł stojący za jego funkcjonowaniem. Andrea Stewart stworzyła rzeczywistość, która wyróżnia się na tle większości współczesnego fantasy. Motyw odnowy krain działa bardzo dobrze, głównie dlatego, że nie jest pokazany jako coś jednoznacznie dobrego. Żeby ziemia mogła odżyć, ktoś musi za to zapłacić. Połowa ludzi znajdujących się w danej krainie zostaje dosłownie pochłonięta przez świat i staje się częścią nowej, żyznej ziemi. Inni tracą człowieczeństwo i przemieniają się w dziwne, często przerażające istoty. Miejsca nie objęte odnową, również nie napawają optymizmem. Są to krainy surowe, wyniszczone i z roku na rok coraz bardziej nieprzyjazne dla ludzi.