Autorka w bardzo emocjonalny sposób pokazuje, jak różne mogą być kobiece doświadczenia i jak cienka granica dzieli ocenianie innych od zrozumienia ich sytuacji. Każda z bohaterek zmaga się bowiem z własnymi demonami, a ich historie wzajemnie się przeplatają, tworząc wielowymiarową opowieść o strachu, nadziei i walce o siebie.

Amy jest studentką medycyny, odbywającą właśnie zajęcia z psychiatrii. Kiedy zostaje przydzielona do spędzenia nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej, od samego początku ma złe przeczucia. Wraz z rozpoczęciem zmiany kobieta nabiera coraz większych podejrzeń, że tej nocy wydarzy się coś złego. Powracają do niej wspomnienia z przeszłości, które skrzętnie ukrywa przed wszystkimi. Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Jest zimno. Przerażająco zimno. W tej powieści chłodem poraża klimat, skute lodem jezioro i jego ponure tajemnice. Mrozi mnogość tajemnic. Tajemnic zapisanych krwią. Zimno, które wdziera się między ludzi. Zamraża uczucia. Weronika Mathia napisała książkę, której klimat jest dojmująco lodowaty. Rodzina, która związana jest specyficznym łańcuchem niedopowiedzeń. Stare tajemnice, które wypełzają powoli na światło dzienne. Są jak robaki, które po martwym okresie zimy wylegają na słońce. Uderzająca precyzja słów. Twórczość autorki jest dowodem na to, że słowa stanowić mogą broń. A Weronika Mathia dobrze wie jak tej broni używać, by trafiać celnie w sam środek tarczy. Mała społeczność, tragedia z przeszłości i rodzina, która nie o wszystkim sobie mówi. Skomplikowane? Nie. Odkrywcze? Nie. A jednak można zrobić to zupełnie inaczej i po swojemu

Ta książka, nasiąknieta miauczeniem i kocimi zwyczajami, tak naprawdę wcale o kotach nie jest. Kot jest symbolem naszej niezależności, poszukiwania prawdy o sobie i chodzenia swoimi ścieżkami. Bohaterowie, którzy sięgają po kocią terapię, mają w sobie odwagę stanięcia twarzą w twarz, a może twarzą w pyszczek ze swoimi demonami i wyborami. Koty zbliżają ich do innych osób, ale i siebie samych. Bo jak można piękniej zobaczyć siebie niż poprzez czułą, ale i wymagającą obecność? Pełna onirycznego uroku powieść o emocjach, odkrywaniu i urealnianiu siebie.  

Historia Castellane i jej bohaterów to dwa pokaźne tomy, liczące łącznie ponad tysiąc stron, oprawione w bardzo ładne oprawy i wklejki z mapami w drugiej części. Zewnętrzny wygląd zdecydowanie na plus, a jakie jest wnętrze? Najlepsze określenie, jakie przychodzi mi do głowy, to po prostu: przyzwoicie. Jest to ten rodzaj fantastyki, gdzie magii mamy zaledwie garstkę (w drugim tomie jest jej trochę więcej, ale dalej bez szału), a głównie poruszamy się po fikcyjnym świecie, zgłębiając panujące nim układy pomiędzy szlachtami, rodziną królewską, polityką między innymi państwami, a nawet zahaczamy o wątek kojarzący się z religią i prześladowaniem, jakim są Ashkharowie oraz Sault.

W trakcie lektury „Korea. Przewodnik po mitach, rytuałach i wędrówkach dusz” towarzyszyło mi ogromne zdumienie. Wywołane zarówno ilością, jak i wielką różnorodnością legend i podań. To lektura, która jest naprawdę ogromnie ciekawa. I bardzo przystępna dla laików. Moja wiedza o kulturze Korei nie jest może mała, ale także nie należę do grona osób o szerokiej wiedzy w tym temacie. Mnóstwo wartościowej wiedzy dała mi ta książka. Pomogła zrozumieć szereg uwarunkowań. Istotnymi elementami tej lektury są: przystępność języka, duża ilość fotografii i szeroki kontekst omawianych zagadnień. Bardzo cenne jest to, że ta pozycja nie skupia się na przytaczaniu mitów, ale prezentuje ich wpływ na ludzkie życie.