Stara rezydencja, tajemnicze nocne odgłosy i drzwi, które same się otwierają – tak naprawdę nie trzeba wiele, by na dobrym temacie zbudować interesującą opowieść. Wszyscy lubimy takie historie. Coś stuka, coś puka, coś niepokoi. Zewsząd wyłaniają się skrawki pewnego listu, a mieszkańcy miasteczka zaskakują na każdym kroku. Wyrwana ze swojego świata Phedre, stawia czoła rzeczom, które zasnute były mgłą niedomówień. Czy to, co do tej pory wiedziała o swojej rodzinie na pewno jest prawdą?

"Pociąg o północy" to podróż nie tylko dla Wilbura, ale również dla czytelników, którzy obserwując życie z perspektywy starca, mogą dostrzec popełnione przez niego błędy i poszukać ich w sobie. To chwila autorefleksji nad własnym życiem, z której można wyciągnąć ciekawe wnioski. Słodko-gorzka historia miłosna Maggie i Wilbura pokazuje, jak ważna jest miłość, a historia Dougiego, brata głównego bohatera, przypomina, że życie jest tylko jedno. Mimo że Wilbur miał mało relacji w swoim życiu, to autor pokazał jak one są ważne, skupiając się na więzi małżeńskiej, rodzinnej czy przyjaźni.

Choć to wyświechtany frazes, "Kronika mojej ziemskiej wędrówki" oferuje teksty dla każdego. Niezależnie od tego, czy chcemy przeczytać o dzielnej podróżniczce, jednym z Faraonów czy przypadkowym pięściarzu. Za każdym razem dostajemy ciekawą, dobrze skonstruowaną historię z wiarygodnymi bohaterami i sprawnie utrzymanym tempem. Bez zbędnych szczegółów, przesady czy medycznego żargonu.

Pieniądz, jakim posługiwali się mieszkańcy Imperium Romanum bardzo się różni od współczesnego. Kto dziś używa w codziennym życiu złota, srebra czy miedzi? Mamy za to monety i banknoty, których wartość opiera się na zaufaniu do emitującego go państwa, nie zaś na kruszcu, z którego ją wykonano, jak to powszechnie miało miejsce przez ponad dwa tysiące lat od wynalezienia monet w VII w. p.n.e.

Klub żon seryjnych morderców” jest chyba pierwszą powieścią, która porusza zagadnienie ofiar i rodzin morderców w tak rozległy sposób. Autorka połączyła kilka elementów, które razem zbudowały naprawdę udaną całość. Można tę książkę określić jako powieść obyczajową z kryminalnym wątkiem. I taka kategoryzacja będzie chyba najbliższa prawdzie. Ma ta opowieść w sobie jednak znacznie więcej. To dość dramatyczny portret amerykańskiej hipokryzji, tendencji do upiększania tego, co obrzydliwe i gloryfikowania zła. „Klub żon seryjnych morderców” jest także manifestem walki o prawa kobiet O równość, godność i prawo do tego, by być ocenianym za własne czyny, a nie cudze. Osadzenie akcji w Kalifornii lat sześćdziesiątych staje się punktem odniesienia, magiczną granicą.

Złożoność psychologiczna postaci sprawia, że czytamy tę książkę z rosnącym zaangażowaniem. Budzi się w nas instynkt łowcy. Chcemy poznać prawdę, wydrapać ją, zanurzyć się w niej. Jednak czy to, co jest prawdą, nie okaże się dla nas za ciężkie? Czy to, co odkryjemy pod wierzchnią warstwą, nie naznaczy nas? Malwina Chojnacka nie stroni od trudnych tematów. Zgrabnie wplata je w losy swych bohaterów sprawiając, że stają się oni autentyczni. Możemy poczuć ich cierpienie, to, jak pragną zakończyć traumę i wyjść na prostą. Przeszłość jest jak czerń głębokiej wody – omamia, zasysa, odbiera tlen.