Właśnie przez tę negatywną energię Dominiki przez pierwszą połowę książki wręcz przebrnęłam, co jest rzadki w przypadku książek Hanny S. Białys. Bardzo lubię jej pióro, historie i bohaterów, ale tutaj ewidentnie ten motyw żałoby był zbyt intensywny, aby przejść nad nim obojętnie. A ja wręcz czułam wyrzuty sumienia, że historia Dominiki momentami mnie drażni, że jej smutek przytłacza, a żałoba męczy. Chciało się nią potrząsnąć, by wreszcie wzięła się w garść.

Jakim więc człowiekiem był J.R.R Tolkien? Na pewno bardzo inteligentnym. Bogate słownictwo, duża dbałość o urodę pisanych zdań i przykładanie starań do tego, by odbiorca korespondencji czuł się szanowanym, świadczą o wysokiej kulturze osobistej i zaangażowaniu w relację. Uderzająca jest także duża skromność pisarza. Na podstawie swojej korespondencji jawi się jako człowiek wielu cnót, obdarzony pokorą i stoickim spokojem. Dużą wagę w życiu Tolkiena odgrywała wiara. Nie trzeba posiadać szczególnie dużej wiedzy o życiorysie pisarza, by poczuć to, że religia jest dla niego ważna i nie stanowi wyłącznie grzecznościowego odnośnika.

Zdecydowanie druga część jest ciekawsza – do głosu wreszcie dochodzi sam Bolesław, który jest postacią wielowarstwową. Najciekawszym wątkiem jest oczywiście spór z biskupem Krakowa, na który, nie ukrywam, czekałam od pierwszej strony powieści. I myślę, że pomysł, jaki zaproponowała autorka, był tak daleki od tego, co sama sobie wyobrażałam, że nie wiem czy doceniam kreatywność czy jednak czuję niedosyt.

Pini w bardzo dokładny i skrupulatny sposób pokazuje, jak rozwijała się marka i przede wszystkim pokazuje Ferruccia Lamborghiniego, który za nią stoi. Nie brakuje tutaj pierwszych szkiców, zdjęć dotąd nieopublikowanych, a także wywiadów z inżynierami, projektantami i wszystkimi osobami, które miały wpływ na markę. Dzięki temu wyłania się przed nami obraz kompleksowy z dużą dozą obiektywizmu. Drugą część zajmują modele samochodów – od pierwszych np. Miury czy Countacha do modelu Lanzadora, którego premierę szacuje się dopiero na rok 2028. Piękne zdjęcia oddają powab, ale często również szybkość, jaką te samochody mogą osiągać

  Bardzo interesującym wątkiem jest znajomość Noether z Einsteinem. To ona udzielała mu nauk z dziedziny matematyki i nanosiła poprawki w jego pracach. Uczony był pod wielkim wrażeniem jej wiedzy. Znajomość i współpraca Noether i Einsteina to wspaniały przykład uzupełniania się wielkich umysłów. Gdy Emmy zmarła niespodziewanie w 1935 roku, Einstein opublikował pożegnanie na łamach "New York Timesa", nazywając ją największym kreatywnym umysłem od czasu udostępnienia szkolnictwa wyższego kobietom.

W swojej autobiografii, Hopkins jest do bólu szczery. Ta szczerość chwilami poraża. Ta opowieść to swego rodzaju spowiedź starego człowieka. Odważny manifest kogoś, kto przeżył już tak wiele, że nie ma powodów, by kłamać. Rewelacyjnie napisana. Jakże dobrze czyta się tę książkę. Hopkins ma lekki styl, pisze zabawnie i ujmująco. Nie omija trudnych tematów. Rozprawia się ze swoim alkoholizmem i przyczynami, dla których rozpadła się jego rodzina. Nie oszczędza siebie, swoich wyborów i zachowań. Być może wiele z tych tematów mógłby po prostu pominąć, ale chciał o nich opowiedzieć. Rozbrajająco szczery, prawdziwy, odarty z mitów portret człowieka. Dziś aktor ma 88 lat i poczucie, że jego podróż niechybnie zmierza ku końcowi. Nie wybiela się. Nie portretuje kogoś kim nigdy nie był. Z tej autobiografii przebija sporo smutku i nostalgii. Za tym, co stracone, za tym, co przegrane, za tym, co nieodwołalne.