Największą zaletą tego retro kryminału jest właśnie klimat przedwojennej Warszawy. Razem z rozwijającą się fabułą i bohaterami przyjemnie płynie się stolicą z dawnych lat. Jeśli za sprawę biorą się: silny kobiecy charakter, nieokiełznany jej pracownik i wierny pomocnik oraz szwagier-policjant, dla którego rodzina jest najważniejsza, to wszystko może się zdażyć!

Dawno, dawno temu zaczęło się od „Człowieka bez psa” (2011), a zakończyło teraz „Siecią o drobnych oczkach”. Seria była planowana początkowo na cztery tomy. Stało się jednak coś, czego chyba Nesser nie zakładał – czytelnicy na całym świecie nie chcieli dać odejść Barbarottiemu. Podobnie jak drugi bohater, który narodził się w umyśle autora, czyli komisarz Van Veeteren, Barbarotti pozyskał sobie ogromną sympatię czytelników. Serie z Van Veeterenem i z Barbarottim nie łączą się, mimo tego, że obaj bohaterowie spotykają się w jednym tomie. Polecam czytać obie serie po kolei, ponieważ po prostu zasługują na to, by poznać wszystkie tomy. Teraz żegnamy Barbarottiego. Na zawsze. Bardzo lubię ten cykl i niewątpliwie kiedyś ponownie przeczytam wszystkie te książki. Dla mnie to mistrzostwo, jeśli chodzi o suspens, budowanie linii fabularnej i kreowanie sylwetek bohaterów. Polecam tym, którym nigdzie się nie spieszy.

Same zbrodnie, które wymyśla Alek Rogoziński, są trochę jak czekoladowe jajko z niespodzianką w środku. Początek jest niezły, środek się rozkręca, ale jak docieramy do rozwiązania sprawy, to albo jesteśmy usatysfakcjonowani, albo rozczarowani. W przypadku "Śpij kochany, śpij" jest to jednak ten drugi wariant. Szczerze, naprawdę nie rozumiem zakończenia tej części, a przeczytałam je dla pewności dwa razy. I to niestety pojawia się u autora często, że zakończenia nie trafiają w mój gust. Mimo to przez prawie całą książkę bawiłam się naprawdę dobrze.

W książce są tylko dwa wątki, które są bardziej poważne  – choroba siostry jej przyjaciółki oraz terapia, przez którą przechodzi Alderton. To jedyne fragmenty, kiedy czytelnik może poznać bardziej stonowaną, spokojną wersję Dolly. I właśnie o takiej dziewczynie chciałabym czytać. Szczególnie, że sposób, w jaki pisze o swojej terapii, jest bez filtra. Często przyznaje, że te rozmowy są trudne, że analizuje je później, że płacze w trakcie spotkań z lekarką, że często miała ochotę zrezygnować. W tych fragmentach jest najbardziej wiarygodna. Niestety nie poświęca temu tematowi dużo czasu i znów wraca do tonu, do którego zdążyła nas przyzwyczaić.

Fiodor Dostojewski nie opisuje swoich bohaterów. On poddaje ich wiwisekcji. Każda z tych postaci jest tak złożona, tak wieloznaczna, że trudno jest przyjąć wobec nich jednoznaczne odczucia. Czytając tę krótką, ale jakże charakterną opowieść, poczuć możemy się tak, jakbyśmy obserwowali życie stada mrówek w formikarium.

Największą zaletą książki są zdecydowanie ilustracje: są kolorowe, zabawne i przyciągają uwagę. Tekst jest prosty i krótki, więc nawet młodsze dzieci nie będą się nudzić w trakcie lektury. "Genialne nosy" rozwijają ciekawość świata i pokazują, że przyroda potrafi być naprawdę zaskakująca.