Kryminał retro osadzony w realiach epoki napoleońskiej? Tylko autor taki jak Krzysztof Bochus może mieć tyle odwagi, by podjąć się takiego zadania. I zrobić to tak, że szybko uświadamiamy sobie, że takiej powieści potrzebowaliśmy. Obraz miasta odmalowany farbami we wszystkich odcieniach krwawej czerwieni, szarości nędzy i czerni ludzkiej duszy. Mało kto potrafi, jak on, oprowadzać czytelników po ulicach, skwerach, portach oddanych tak, iż towarzyszy nam wrażenie, jakbyśmy oglądali stary film. Bardzo realistyczne tworzenie klimatu epoki. Gdy rozpoczynamy lekturę książki wiemy, że przez cały czas towarzyszyć będą nam napięcie i strach. Wokół jest zimno, brudno, a ludzie zdają się zmieniać w bestie. Brak jedzenia, brak złudzeń i wiary, sprawiają, że to, co w ludzkości najpiękniejsze, zamienia się w ściek.

Powiem szczerze, że na pewniaka podeszłam do tej zagadki detektywistycznej i już myślałam, że mam sprawcę w ciągu kilkunastu minut, a potem zrozumiałam, że ta książka intelektualnie mnie jednak przerośnie. Wskazówki, choć napisane prosto, trzeba przeczytać minimum dwa razy. Mimo to "Mordercą nie jest Alice" wciąga, głównie przez tę frustrację w odsianiu niepasujących według instrukcji imion. A o tym, ile naszukałam się Anny i Zacka, potrzebnych do zawężenia pola poszukiwania, nawet nie chcę mówić...

Wśród poradników i wielu opublikowanych osobistych historii walki z rakiem piersi, pojawia się opowieść Aleksandry Wysockiej, wiceprezeski Fundacji K.I.D.S. (Klub Innowatorów Dziecięcych Szpitali). „Rok raka. Moja onkohistoria. Podróż bez planu, mapy i przewodnika”. Napisana nie tylko dla siebie, jako rodzaj terapeutycznego zmierzenia się z procesem chorowania, ale i dla wszystkich na tej trudnej drodze, niezależnie od jej etapu.

Daphne jest samowystarczalna, nie ma najlepszego zdania o ludziach, podgląda sąsiadów na internetowym forum i nie gryzie się w język, ale w dniu swoich siedemdziesiątych urodzin uświadamia sobie, że jest jednak odrobinę samotna. Wdraża więc plan zdobycia przyjaciół i natrafia na ogłoszenie o Klubie Seniora. Tam poznaje Arta, nadal próbującego swoich sił na scenie aktora, Williama, emerytowanego paparazzo, Annę, poruszającą się przy pomocy balkonika oraz Ruby, fankę dziergania na drutach. Zajmuje się nimi Lydia, trochę zgaszona i obcesowo traktowana przez swojego męża kobieta. Wkrótce członkowie Klubu Seniora dowiadują się, że ich ośrodek zostanie zburzony i muszą temu jakoś zaradzić.

Największymi zaletami powieści są styl autora oraz tempo narracji. Pisze dynamicznie i bez zbędnych opisów. Tam, gdzie Tolkien potrafił poświęcić wiele stron na przedstawienie historii danej krainy czy krajobrazu, Zelazny skupia się na akcji, dialogach i relacjach miedzy bohaterami. W efekcie, książkę czyta się z zaskakującą lekkością. Intrygi następują jedna po drugiej, sojusze zmieniają się błyskawicznie, a napięcie utrzymuje się przez większość cyklu. Co ważne nie odbywa się to kosztem bohaterów. Rodzina panująca w Amberze, to bardzo interesujący i niejednoznaczny ród. Trudno tutaj wskazać postać jednoznacznie dobrą lub złą, każda ma swoje własne ambicje, motywacje i sekrety. Uznanie należy się również głównemu bohaterowi. Corwin jest jednocześnie charyzmatyczny, ironiczny, inteligentny i pełen wad. Jego pierwszoosobowa narracja sprawia, że czytelnik bardzo szybko angażuje się w wydarzenia i na Amber zaczyna patrzeć jego oczami. Należy też zwrócić uwagę na świat przedstawiony.

Stara rezydencja, tajemnicze nocne odgłosy i drzwi, które same się otwierają – tak naprawdę nie trzeba wiele, by na dobrym temacie zbudować interesującą opowieść. Wszyscy lubimy takie historie. Coś stuka, coś puka, coś niepokoi. Zewsząd wyłaniają się skrawki pewnego listu, a mieszkańcy miasteczka zaskakują na każdym kroku. Wyrwana ze swojego świata Phedre, stawia czoła rzeczom, które zasnute były mgłą niedomówień. Czy to, co do tej pory wiedziała o swojej rodzinie na pewno jest prawdą?