To ślicznie wydana, pełna azjatyckich przepisów pozycja, która zabiera nas w podróż po orientalnych smakach. Sporo prostych przepisów, wszystkie z określeniem stopnia trudności i ostrości. Wiem, że dziś można przygotować potrawy na podstawie nie tylko miliona przepisów w internecie, ale i z pomocą sztucznej inteligencji, jednak wiele osób, tak jak ja, nadal ceni drukowane książki kucharskie.

"Król tanga” to książka, mimo iż fabularna, pisana z ogromną dokładnością. Koloryt powojennego Szczecina jest niezwykłym doświadczeniem. Zniszczone miasto staje w opozycji do ludzi, którzy wreszcie odzyskali nadzieję i próbują wrócić do rzeczywistości, którą musieli porzucić kilka lat wcześniej. I właśnie wtedy poznajemy losy naszego bohatera, o którym wcześniej nic nie wiedziałam. Jednak ta piękna historia stała się przyczynkiem, żeby szukać informacji o tej postaci. Myślę, że taki był cel autorki i jak widać osiągnęła go. "Król tanga” jest bez wątpienia tytułem, który należy wziąć pod uwagę w swoich czytelniczych planach. Warto poznać tę historię.

Jak zawsze autorka przedstawia nam dwie równoległe narracje. Z jednej strony poznajemy historię Sydney, z drugiej historię nastoletniego Toma. Jak to zwykle bywa u McFadden przez większość książki domyślamy się sprawcy morderstw, jednak pod koniec zmieniamy swój typ, by w zakończeniu wybuchła prawdziwa bomba. I dokładnie ten schemat został powtórzony w książce ,,Jej chłopak”. Myślę, że autorka nadal trzyma fason i po świetnej ,,Pomocy domowej” udowadnia, że kolejne opowiedziane przez nią historie są równie dobre.

Urzeka wolny rytm jego codzienności, wolnej od zobowiązań, wypełnionej morzem, tawerną, winem, jednak czujemy, że w tej idylii czegoś brakuje i wtedy nagle zjawia się Gaja, dawna, a może wieczna ukochana i rozmontowuje świat bohatera. Jesteśmy świadkami jak daleko można posunąć się z poczucia odrzucenia i braku umiejętności dawania i przyjmowania miłości; jak bardzo można balansować na krawędziach miłości, krzywdy i władzy. Jednak słabą stroną powieści, która ciekawie i leniwie snuje opowieści o samotności, jest kwestia dialogów, a raczej monologów Polacco przecinanych słowami podrzucanymi przez Gaję, bo to z nią najwięcej rozmawia

Krzysztof Bochus bezpardonowo kreśli portret miasta, które pogrąża się w upadku. Jego opisy są wstrząsające, brutalne, a dzięki temu mocno sugestywne. Krążymy ulicami Gdańska wraz z Abellem i Kukulką i czujemy ten chłód, tę biedę, tę rozpacz. Autor słynie z tego, że w swoich kryminałach retro odmalowuje bardzo realistyczny obraz epoki. Bez upiększeń. Te opisy, tak bardzo autentyczne, wywołują ogrom emocji – od zaskoczenia po obrzydzenie. Ten realizm jest porażający i piękny w swojej brzydocie.

Sama fabuła jest przekomiczna i bawi zarówno małych, jak i dużych. Dzieciaki śmieją się do rozpuku z zabawnych historii, a rodzice z niewybrednych tekstów, które dzieciaki często pomijają. Przygoda dwóch dziewczynek – Hani i Tyśki zaczyna się wtedy, gdy wpadają pod łóżko! Trafiają do Krainy Kurzu, gdzie brudy, smrodki i spleśniałe-zapomniane kanapki mają swoje prawdziwe życie. Dywagują tam nad przyszłością, marzeniami i realizują plany. Zupełnie tak jak ludzie w zwykłym świecie.