W trakcie lektury „Korea. Przewodnik po mitach, rytuałach i wędrówkach dusz” towarzyszyło mi ogromne zdumienie. Wywołane zarówno ilością, jak i wielką różnorodnością legend i podań. To lektura, która jest naprawdę ogromnie ciekawa. I bardzo przystępna dla laików. Moja wiedza o kulturze Korei nie jest może mała, ale także nie należę do grona osób o szerokiej wiedzy w tym temacie. Mnóstwo wartościowej wiedzy dała mi ta książka. Pomogła zrozumieć szereg uwarunkowań. Istotnymi elementami tej lektury są: przystępność języka, duża ilość fotografii i szeroki kontekst omawianych zagadnień. Bardzo cenne jest to, że ta pozycja nie skupia się na przytaczaniu mitów, ale prezentuje ich wpływ na ludzkie życie.

Rewelacyjnie napisana powieść, taka, którą pochłania się jednym tchem. Świetna rozrywka i dla młodszych i dla starszych odbiorców. Nie musimy się wstydzić tego, że lubimy postacie takie jak Enola, a nawet nieco zazdrościmy im przygód. Te książki przenoszą nas do innego świata i stają się odskocznią od cięższej literatury. Enola w formie życia. Niestrudzona, uparta i nieco zwariowana. Dla niej nie ma rzeczy niemożliwych, nie istnieją miejsca, w które by nie dotarła i zasady, których by nie złamała. Jest bohaterką, która daje nam poczucie, że wiele rzeczy jest w zasięgu naszych rąk. I że nie ma znaczenia czas w jakim żyjemy – zawsze warto być sobą.

Powieść ta jest także sprawnie napisanym dramatem. Opowieścią o ludziach, ich decyzjach i błędach, które rzutują na całe życie. Widocznym jest, że Kusz-Neumann bardzo dobrze przemyślała tę historię. Przygotowała się do niej z wyraźnym zapałem i zaangażowaniem. Czujemy ten mrok, to zimno, ten strach. Bardzo dobrze nakreślone portrety postaci, autentyzm, który miejscami wręcz poraża.

„Sfinks” rozwija przede wszystkim umiejętności matematyczne i logiczne myślenie. Dzięki tej zabawie uczniowie, którzy dopiero zaczynają przygodę z matematyką, mają szansę ją polubić przy okazji ćwicząc myślenie analityczne i rozwiązywanie problemów. Gracz musi planować swoje kolejne ruchy strategicznie i nic tutaj nie pozostawia się całkowitemu przypadkowi, to totalne przeciwieństwo gry losowej. 

Po przeczytaniu "Poradnika grzebania kotów" powiedziałam sobie: nigdy więcej powieści autorstwa Miki Modrzyńskiej! Do dziś pamiętam, jak bardzo mi się ta powieść nie podobała i uważam ją za jedną z najgorszych przeczytanych przeze mnie książek w życiu. Coś jednak w opisie "Splendoru"" mnie zachęciło i postanowiłam dać autorce drugą szansę. Gdyby znowu mnie zawiodła, tylko bym się utwierdziła w przekonaniu, że jej historie nie są dla mnie.