Z uwagi na to, że ta książka to pierwsza część trylogii, nie wszystkie wątki są rozwinięte lub wyjaśnione, ale to jest jak najbardziej zrozumiałe. Jednak już w tym tomie daje się od czasu do czasu zauważyć, że pewne fragmenty są przegadane – niewiele się dzieje, ale ciągle się o tym czyta. Miejmy nadzieję, że kolejne partie tej historii będą bardziej skondensowane. Oczywistym jest, że Lawrence chciał dawkować emocje swoim czytelnikom, ale miejscami można odnieść wrażenie, że zwolnił zbyt mocno. Natomiast ta część historii kończy się w ciekawy sposób, co sprawia, że nawet pomimo pewnych potknięć fabularnych, niektórzy czytelnicy na pewno sięgnąć po drugi tom serii.

Innymi słowy – nie zawiedziemy się. No może jedynie tym, że Ostatnia para ucieka to ostatnia część cyklu o grupie Opcop i ciężko będzie się rozstać z bohaterami. A jeżeli przez trzy poprzednie części przywiązaliśmy się do nich, to potencjalne rozstanie z nimi będziemy chcieli odwlekać jak najdłużej.

Michał Wójcik rozmawia z Zofią Posmysz, autorką Pasażerki i innych dzieł z gatunku literatury obozowej jak to możliwe, że po Auschwitz, Ravensbruck, Neustadt-Glewe istnieje dobre życie. Jak to możliwe, że po doświadczeniach, które dla wielu współczesnych są tak niewyobrażalne, że aż nierzeczywiste, można żyć normalnie? Jak to w ogóle możliwe, że te wydarzenia dało się przeżyć?

George Harrar bardzo subtelnie, acz konsekwetnie wodzi czytelnika za nos przez całą książkę. Podrzuca kolejne sugestie, ale tak naprawdę do końca lektury nie można być pewnym, czy Birch jest niewinny, czy może rzeczywiście można mu coś zarzucić. W trakcie rozwijania się narracji okazuje się, że nasz profesor ma swoje za uszami, mieszają mu się pewne fakty i wydarzenia do tego stopnia, że nawet żona zaczyna wątpić w jego brak zaangażowania w tę sprawę. I nagle czytelnik sam zaczyna sobie zadawać pytanie – czy Evan Birch jest tak opanowany, ponieważ został niesłusznie oskarżony, czy może dlatego, że jest wyrachowany i potrafi doskonale oszukiwa

Książeczka zmieści się w większej kieszeni, kosztuje mniej niż wysokiej klasy pudełko belgijskich czekoladek, przetrwa dłużej niż wiązanka ciętych róż. Wywoła uśmiech, zadumę, może nawet wyciśnie łezkę? Drobne sentencje zostają w pamięci, można je wpisać do pamiętnika, nosić w sercu i w butonierce.