Autor, opierając się na najnowszych teoriach psychologicznych i korzystając z wyników różnych badań w tej dziedzinie, a także w dziedzinie tzw. neuronauki, pokazuje nam, jak jesteśmy skonstruowani i jak działa zarówno nasz „hardware” (mózg), jak i „software” (umysł). Podkreśla jak wielką wartość ma równowaga pomiędzy emocjami a rozumem – tylko osoba potrafiąca czerpać z obu tych darów (tytułowy Emo Sapiens – czujący myśliciel) może osiągnąć sukces w codziennym życiu.

Życie obu kobiet zostaje niespodziewane zakłócone przez młodego mężczyznę, którego Lena odnajduj wczesnym rankiem leżącego nieprzytomnego w ogródku babci. Gdy na pogotowiu okazuje się, iż młody Brytyjczyk, Artur Adams, jest tylko pijany i zziębnięty, sprawa wydaje się być zamknięta. Wszystko komplikuje niestety fakt, iż Adams szukał babci Leny – Nataszy, a piersiówka, którą ma ze sobą, sprawia iż musi ona stanąć oko w oko z demonami z przeszłości. Czy tajemnice z przeszłości po latach w końcu ujrzą światło dzienne? Będzie to bardzo trudny czas nie tylko dla prawie stuletniej kobiety, ale również dla jej wnuczki, która właściwie nic nie wie o swojej babci.

Jak już przystało na serię S.T.A.L.K.E.R., akcja prowadzona jest w klimatycznej, pierwszoosobowej perspektywie. Każda z postaci została wykreowana ze swoją własną, unikatową osobowością, a dialogi i reakcje między nimi są na tyle żywe, na ile jest w stanie przekazać to papier. Muszę także zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, bohaterowie są bardzo zróżnicowani. Każda nowo wprowadzana postać zdaje się mieć całkowicie odrębny charakter. Z chęcią ujrzałbym historię niektórych postaci opowiedzianą w osobnej książce. Po drugie, kobiety! W Zonie to spora rzadkość, natomiast Haladyn pokusił się aż o dwie bohaterki. Muszę przyznać, że wprowadzają nieco świeżości i oczywiście zamieszania. Brawa dla Pana Krzysztofa za odważny krok, który zdecydowanie się opłaciło

Blisko 40 lat później, w pewnym kraju dalekim słońcu południa do rąk czytelników trafiły wreszcie przełożone na polski teksty Giorgio Manganelliego. Sto mini(o)powieści składających się na Centurię to zaproszenie do świata zwykłych, a nieraz wręcz nadzwyczajnych w swej zwykłości jednostek przeżywających niecodzienne przygody i rozterki, często wyimaginowane, podszyte absurdem, ale też egzystencjalnym lękiem.

Ta książka to opowieść o ogromnej, niemożliwej do pokonania samotności. Tego rodzaju uczuciu, które pozostawia człowieka pustego w środku. To też powieść o dążeniu do spełnienia swoich pragnień w walce o wyższe dobro, nawet kosztem własnego poświęcenia. I o wszystkich implikacjach, jakie to dążenie z sobą niesie. To też książka o rozwoju techniki i nowinkach technicznych i technologicznych, które są obecne w naszym życiu w tak dużym zakresie, że nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Ale Człowiek, który spadł na ziemię to też opowieść o powolnym staczaniu się w alkoholizm, o pochyłej drodze w stronę kieliszka, która początkowo jest jedynie przyjemną ekstrawagancją, a która w końcowym stadium jest przykrą koniecznością, definiującą niekiedy czyjąś całą egzystencję.