Książka stanowi baśniową odsłonę powieści podróżniczej, a co za tym idzie, to właśnie owe morskie wyprawy i odwiedzane za ich sprawą tajemnicze krainy, są sercem tej lektury. To, w jaki sposób autor wykreował światy liliputów, olbrzymów, inteligentnych koni, czy też chociażby latającej wyspy, stanowi absolutne mistrzostwo literackiego kunsztu. Te miejsca nas fascynują, porywają swoim klimatem i kolorytem, przywołują wspomnienia bajek z dzieciństwa, opowiadanych nam przed snem przez nasze babcie... Niezwykłe jest tutaj również to, w jak piękny i imponujący sposób udało się temu brytyjskiemu pisarzowi zobrazować ów światy za pomocą słów, zdań i emocji, jakie one budzą w czytelniku. Tym samym czytając o kraju Liliputów, Brobdingnagu, czy też wyspie Laputa czujemy się tak, jakbyśmy sami mogli tam przebywać i podziwiać te dziwy na własne oczy. Trudno tym samym nie oprzeć się wrażeniu, iż dzisiejszych czasach już nikt nie potrafi tak barwnie i pięknie pisać o baśniowych krainach.

Poza samymi fiszkami w pudełku otrzymujemy również dwie niewielkie książeczki. Pierwsza to tzw. memolista, czyli zbiór wszystkich słówek i wyrażeń zawartych w danym zestawie (oczywiście z tłumaczeniem). Natomiast druga książeczka opisana jest jako kompleksowy system nauki i jest swego rodzaju wprowadzeniem oraz instrukcją dotycząca Fiszek. Znajdziemy w niej dokładny opis produktu, parę kreatywnych metod nauki i zapamiętywania, a także poradnik obsługi programu dołączonego do zestawu.

Z pewnością książka ta należy do grona tych bardzo kontrowersyjnych i trudnych w odbiorze ze względu na pokaźną porcję przemocy, jaka to występuje na jej stronach. Przemocy ukazanej w bardzo bezpośredni, mocny i szczegółowy sposób, niepodlegający żadnym ułagodzeniom, przekoloryzowaniom, czy też upiększeniom literackim. Ale inaczej w przypadku tej opowieści chyba być nie mogło, gdyż dzięki owej prawdzie i realizmowi tych scen, książka ta jest tak mocna, szczera i prawdziwa w swej relacji o tamtych czasach i tamtych okrucieństwach, jakie to miały miejsce na Wołyniu podczas II wojny światowej. Z drugiej strony chyba pewnym jest to, iż po pozycję tę sięgną tylko i wyłącznie dorośli czytelnicy, doskonale świadomi tego, co mogą w niej znaleźć...

Największym zaskoczeniem przy lekturze tej książki jest niewątpliwie jej intrygujący, niecodzienny i bardzo inteligentny układ. Układ ukazujący losy rodziny Ruczajów nie tylko w bardzo luźnym i nie chronologicznym układzie czasowym, ale także za pomocą swoistego dziennika/pamiętnika z jednej strony, z drugiej zaś za pomocą pełnokrwistej powieści obyczajowej. I tak oto uświadczymy tu zarówno porywających scen, fascynujących dialogów, najprawdziwszych emocji, jak i bogatej porcji materiału źródłowego, odnoszącego się do miejsc, dat, imion i nazwisk, które dodają tej opowieści prawdy, realizmu, poczucia tego, że wszystko to wydarzyło się naprawdę. Co ważne, autorce udało się osiągnąć tu swoisty złoty środek pomiędzy powieściową atrakcyjnością, a dziennikarskim opisem dziejów swojej rodziny.

I właśnie absurd jest słowem, które najlepiej opisuje Popiół i Czerwień. Nawiązując do słów z okładki można stwierdzić, że nasz bohater jest faktycznie jak Józef K. Kafki, postawiony w sytuacji bez wyjścia, zdany na prądy losu, z którymi próbuje walczyć, ale nie ma czego im przeciwstawić. Mężczyzna jest samotny, opuszczony, dodatkowo przebywa w obcym kraju, gdzie nikogo nie zna, także języka. Jest równocześnie tak bezradny i godny politowania, jak odpychający. Dualizm jego natury sprawia, że jest bardzo ludzki, a w swoim człowieczeństwie niebezpiecznie zbliża się do poziomu szczura, którego symbolika jest tutaj niezwykle istotna.