Nie da się ukryć, że gry są w dzisiejszych czasach wszechobecne – widzimy ludzi grających na dworcach, w autobusach, w poczekalniach, w galeriach handlowych. Tych grających w toaletach częściej słychać niż widać, ale oni też tam są! Epoka smartfonów zmieniła nasze podejście do grania, u niektórych wykształciła nawet pewne cechy osobowości potrzebne do ukończenia gry lub wytrwania w niej jak najdłużej, by uzyskać rekordowy wynik.

W książce znajdziemy również rady dla młodych twórców, które opierają się na wieloletnim doświadczeniu reżysera. Znajdziemy tam m.in wyjaśnienia czym konkretnie jest film dokumentalny i czym różni się od reportażu, jak nakręcić dobry film i czy istnieje granica, której dokumentalista nie powinien przekraczać. Odnajdziemy też wypowiedzi innych reżyserów o twórczości Fidyka, jak i o nim samym.

Stacja jedenaście jest powieścią wielowątkową, często zmieniającą perspektywę, a także płaszczyzny, na których akcja się dzieje. Po pierwsze mamy sferę chronologiczną: wraz ze wspomnianą trupą – Symfonią, przemierzamy opustoszałe drogi i wybite wirusem miasta, by grać wśród niedobitków, ale widzimy także inne miejsca, losy innych ludzi. Z drugiej strony zaglądamy w przeszłość, spoglądając na życie aktora, który umiera gdy przewracamy pierwsze strony, poznajemy jego bliskich, patrzymy na krótki moment uderzenia zarazy. Z drugiej strony mamy inną płaszczyznę, trochę jak w Człowieku z wysokiego zamku Dicka jesteśmy postawieni w sytuacji historii w historii, za pomocą tytułowej stacji, komiksu o wędrującej przez kosmiczne pustki kapsule zaludnioną niedobitkami ludzkości. Całość klaruje się na koniec, pozwalając spojrzeć na fabułę niczym na obraz, od którego w końcu odsunęliśmy lupę.

W Międzychodzie zjedli Jezusa. Idący tropem tej świętokradczej zbrodni reporter dowiaduje się od proboszcza, że najbardziej zatrwożył go jednak słonecznik. „No bo niech pan powie, jak to tak wejść do świątyni, napluć na chodnik”. W Szamotułach mocne wejście zaliczył ksiądz Norbert. Wszedł do banku z nożem, wyszedł z sześcioma tysiącami gotówki. Mimo nieskalanej opinii, dorabiający sobie jako magazynier wikary zostawił na wolności ukochaną Małgorzatę i chorowitego syna. Poznań XXI wiek rozpoczyna od strat. W arcybiskupich sypialniach cnotę tracili młodzi seminarzyści, a w Muzeum Narodowym od ramy obrazu Moneta odlepił się jakiś „wiejący smutkiemgniot” Arcybiskup odnalazł się dekadę później w pogrzebowym orszaku na Wawel prezydenckiej pary. Arcydzieło francuskiego impresjonisty znaleziono za starą szafą w mieszkaniu niczego nieświadomych emerytów z Olkusza.

Sergiusz Prokurat i Piotr Śmieszek to nietypowy pisarski duet. Solidnie wykształceni przez większość życia zarabiali na chleb zajmując się handlem pomiędzy Azją a Polską. Od ekonomii do literatury podróżniczej daleka jednak droga, dlatego szanse na to, że autorzy popełnią więcej niż ‘’kolejną ciekawą książkę’’ były niewielkie. Tymczasem do rąk czytelników trafiła rzecz niebywała, pełna ciekawostek, absorbująca pozycja, wzbogacona ponadto o świetne zdjęcia ukazujące życie codzienne archipelagu. Momentami wykraczająca poza typową książkę podróżniczą, pełna refleksji na temat styku świata Zachodu ze Wschodem. Chapeaux bas dla autorów i wydawnictwa Bezdroża, które po raz kolejny udowadnia, że nie zawodzi.