Czytajcie i oglądajcie tę wspaniałą książkę, jest zabawna, wzruszająca, pełna niezwykłych opowieści. Koniecznie musicie się dowiedzieć kim jest tajemniczy Franciszek, dokarmiający bezdomne koty, dlaczego na linii Administracja – Kopalnia trwa konflikt i co wspólnego mają z tym wszystkim króliki, które uwielbiają ciasto marchewkowe i pamiętajcie o tym, że dziewczynki też mogą się bawić dinozaurami! Dinozaury są obupłciowe.

To książka przepełniona wielkimi emocjami, ekscytującymi scenami i wielką mądrością, każącą dostrzegać nadzieję tam, gdzie wydaje się nie możliwe to, by zaistniała. Polecam tę pozycję wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej z historią w tle, gdyż z pewnością będą nią w pełni usatysfakcjonowani i zachwyceni w takim samym stopniu, jak ja.

I to jest ta ciekawa część Czerwonych dziewczyn Kazuki Sakuraby. Ta, od której nie można się oderwać, pełna mistycyzmu, dziwnych postaci… Niestety opowieść, która mogła być dobra i miała na to wszelkie zadatki, kończy się nieoczekiwanie w momencie, gdy Manyō ze swoją przyjaciółką Midori, zwaną Złota Rybką, zaczynają śpiewać Imagine, trzymając się za ręce i podskakując. „Imażin oool ze pipuuul!” I w komicznym rytmie „Pipuuul” kończy się część pierwsza i rozpoczyna akcja motorowo-buntownicza spod znaku mangi, której główną bohaterką jest Kemari, córka Manyō.

Z uwagi na to, że ta książka to pierwsza część trylogii, nie wszystkie wątki są rozwinięte lub wyjaśnione, ale to jest jak najbardziej zrozumiałe. Jednak już w tym tomie daje się od czasu do czasu zauważyć, że pewne fragmenty są przegadane – niewiele się dzieje, ale ciągle się o tym czyta. Miejmy nadzieję, że kolejne partie tej historii będą bardziej skondensowane. Oczywistym jest, że Lawrence chciał dawkować emocje swoim czytelnikom, ale miejscami można odnieść wrażenie, że zwolnił zbyt mocno. Natomiast ta część historii kończy się w ciekawy sposób, co sprawia, że nawet pomimo pewnych potknięć fabularnych, niektórzy czytelnicy na pewno sięgnąć po drugi tom serii.

Innymi słowy – nie zawiedziemy się. No może jedynie tym, że Ostatnia para ucieka to ostatnia część cyklu o grupie Opcop i ciężko będzie się rozstać z bohaterami. A jeżeli przez trzy poprzednie części przywiązaliśmy się do nich, to potencjalne rozstanie z nimi będziemy chcieli odwlekać jak najdłużej.