Miastonauci to świat po brzegi wypełniony drobnymi historiami, bogaty w subtelne detale, które na tle ilustracji, nawiązujących do architektury polskich miast, tworzą wspaniałą łamigłówko-podróż. Przyznam szczerze, że sama chciałabym choćby wyobrazić sobie podobne do tych, którymi autor zapełnił strony najnowszej pozycji Wydawnictwa Babaryba, magiczne krajobrazy. Gdybym mogła zaprojektować swoje sny na kolejny tydzień, chciałabym się znaleźć w mieście pełnym nadlatujących zewsząd gołębi podrzucających kostki domina, olbrzymich czajników lądujących na dachach katedr, słoni powolnie sunących mostem, pingwinów szybujących wzdłuż fasad miejskich kamienic by na koniec przejechać się z jednym z wielu czerwonych, kanciastych tramwajów.

Nakreślony powyżej dobór tekstów może sugerować znaczną rozpiętość ich trudności merytorycznej i językowej. Na szczęście język naukowy był mniej hermetyczny niż się spodziewałem. Przede wszystkim każde łacińskie określenie zostało przetłumaczone w nawiasie bezpośrednio po oryginale. W przypadku merytoryki różnica pomiędzy tekstami była większa. W poszczególnych częściach sąsiadowały ze sobą artykuły popularne i naukowe. Obok rozważań ogólniejszych, np. na temat wpływu chrześcijaństwa na cywilizację znalazły się przypadki jednostkowe, m.in. duchowości św. Jadwigi, posługi biskupiej kardynała Franciszka Macharskiego czy schizmy wschodniej. Nie mogę nie zgodzić się ze słowami autora o konieczności znajomości teologii do pełnego zrozumienia historii Kościoła. Stąd wynikała trudności w przyswajaniu niektórych tekstów.

  Dlaczego książka tak szokuje? Autorki nie opowiadają o dramatycznych, ale odległych w czasie czy przestrzeni przypadkach. Tym razem mamy do czynienia z historiami, które dzieją sie tu i teraz i dotyczą naprawdę sporej rzeszy zwykłych ludzi. Przy tym reportaż ten z całą mocą pokazuje, że w sferze instytucji Polska rzeczywiście istnieje tylko teoretycznie. Skoro bowiem urzędnicy nie potrafią poradzić sobie z reprywatyzacją, to jaką mamy pewność, że w innych obszarach jest inaczej?

Mapa Cieni to ciekawy, warty zauważenia eksperyment. Szczególnie przez miłośników grozy z Krakowa, dla których poza płaszczyzną faktu i fikcji dochodzi także czysta, realna możliwość obcowania z miejscami, będącymi daniem głównym zbioru. Stonawski i Biliński udowadniają, że prawdziwa groza nie wyje po nocach, a skrzypi dzień w dzień szarością i biedą. Co więcej jednak, mimo że wszystko można nagrać telefonem i wyjaśnić internetem, nadprzyrodzony strach nadal istnieje, umierając i powstając z grobu, jak porządny, żywy trup, z każdą kolejną, powstającą, miejską legendą.

Jednak ma również swoje minusy. Autorka bardzo szybko przeskakuje relacje między bohaterami. Skupia się bardziej na ich wcześniejszym życiu, niż na akcji, która odbywa się w teraźniejszości. Historie, które były najciekawsze, które można było rozwinąć dalej – skraca. Niektóre opisy, były tak dosadne, że przyprawiały mnie o mdłości (może dlatego, że nie lubię w książkach opisów erotycznych). Ponowne poznawanie się bohaterów przebiegło błyskawicznie i czuję pewien niedosyt. Zakończenie również daje wiele do życzenia.