Ten fascynujący i na swój sposób żartobliwy leksykon po awifaunie przybliża czytelnikom 13 gatunków, których zachowanie wymyka się logicznemu pojmowaniu. Bo jak wytłumaczyć to, że sroki potrafią zapamiętywać ludzkie twarze, papugi tańczyć rytmicznie do szlagierów „Backstreet Boys”, a setki tysięcy szpaków tworzyć w przestworzach apokaliptyczne, przypominające tornado dance macabre (wpiszcie w YouTube murmuration – naprawdę robi wrażenie!)? Ptaki Strycker’a naśladują, zapamiętują, przeżywają żałobę, oburzają się, tworzą sztukę. Robią wszystko to, co zarezerwowaliśmy wyłącznie dla gatunku ludzkiego.

I po tych ścieżkach kroczy Monika Bułaj, nie jako reporterka ochraniana wojskowym konwojem, ale jako samotnie podróżująca po Afganistanie kobieta, poruszająca się rozklekotanym samochodem lub telepiącym się samolotem z odpadającymi siedzeniami, śpiąca w siodle, udająca żonę, kuzynkę, skrywająca inność pod burką, którą zdradzają tylko błękitne oczy. Wyłapuje codzienność i zapisuje w słowach. Życie Afgańczyków dokumentuje zdjęciami. Bułaj nie napisała reportażu o Afganistanie, ale stworzyła przepiękny album fotograficzny z poetyckim opisem swojej wyprawy.

  Rosja, aby podnieść się z własnego kryzysu, napada na Polskę. Życie głównych bohaterów, ich plany oraz zasady, którym hołdowali, wszystko zmienia się diametralnie. Z minuty na minutę muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości, poznają przy tym nieznane obszary swojej psychiki, granice wytrzymałości, stopień umiejętności przystosowania się. Ich życie przewartościowuje się diametralnie.  W sytuacji, gdy najgorsze instynkty wychodzą na wierzch, gdy  każdy gotowy jest przekroczyć własne granice po to by przeżyć, co tak naprawdę zostaje z nas samych, z tego co wcześniej nas określało?

Grimm City. Bestie to pełnokrwisty, mocny, niezwykle bezpośredni w swej formie i przede wszystkim bardzo intrygujący czarny kryminał, który z jednej strony zachwyca swoją śledczą i przygodową opowieścią, z drugiej zaś obrazem, charakterem i rzeczywistością miasta Grimm. Znajdziemy tu bowiem to, co w tym gatunku jest najważniejsze, a więc detektywistyczne dochodzenie, barwne sceny bójek, drastyczne opisy zbrodni i ludzkiego okrucieństwa, przekupnych stróżów prawa, groźnych przestępców i bezkompromisowych funkcjonariuszy policji. Ba, nie zabraknie tu także i efektownej batalii sądowej, obnażającej w bezkompromisowy sposób idealny w teorii i kulawy w praktyce system prawny królestwa.

Hermetycznie zamknięta społeczność małego miasteczka jest dobrym miejscem na skrywanie mroków przeszłości. Wiadomo jednak, iż zawsze przyjdzie moment, w którym utrzymywany status quo nie ma prawa utrzymać się dłużej. Impulsem do tego, może okazać się  np. nowa postać przybyła do społeczności, która niczym katalizator zapoczątkuje drastyczne zmiany. Paula Hawkins właściwie osadziła swoją najnowszą historię w takim właśnie miejscu, ma ono duży potencjał, dzięki któremu można stworzyć wciągającą i trzymającą w napięciu historię.