Ale jest jeszcze pierwsza połowa książki, która mogła być ciekawa. Mogła i miała chyba aspirację bycia przewodnikiem po popkulturze, historii fotografii i sławy. Z ogromnym niesmakiem czytałam jednak porównania np. królowej Wiktorii do Kylie Jenner, księżnej Georgiany Cavendish do Kasi Tusk czy Byrona do Bogusława Lindy. Zwłaszcza, że pojawiały się chyba co drugą stronę. Piotrowska lubi snuć różne tezy, że gdyby np. Justyna Steczkowska urodziła się w Stanach, to byłaby jak Liza Minelli, a Kukulska mogłaby zostać Beyonce. Chopin na pewno byłby twarzą nowej kolekcji H&M. Aż mi się w głowie zakręciło… Albo, że pogrzeb Anny Przybylskiej był pierwszym narodowym misterium, śmiercią na zamówienie mediów.

  Akcja powieści jest szybka, na co bardzo działają skrótowe, minimalistyczne opisy. Co ciekawe zdarzają się niezwykle trafne, wywołujące poprzez kilka połączonych detali niezwykle wyraźne i namacalne obrazy, momentalnie przenoszące w świat przedstawiony. Przez większość czasu brakuje tutaj szczegółu, co przywodzi na myśl chociażby Mitologię nordycką Neila Gaimana i wydaje się być celowym zabiegiem, upodabniającym powieść do legend, z narracją bardziej oderwaną i pobieżną. W pewnym stopniu urealnia to powieść, nadaje jej pewną namacalną formę, kosztem dystansu wobec historii.

Nie mamy więc do czynienia z jedną z dwóch obowiązujących w przestrzeni publicznej narracji: o biednej Polsce gwałconej przez Rosjan, ani opowieści o tym, jak to dzielni Polacy zabrali się do odbudowy i zaraz postawili ojczyznę na nogi. Wojtaszczykowi ani w głowie dopasowywanie wykreowanych przez siebie postaci w ramy politycznego sporu. Bohaterowie powieści dogorywają z dala od wielkiej polityki i zainteresowania współczesnych historyków, samotni i porzuceni.

Wrota obelisków to powieść znacznie spokojniejsza niż jej poprzedniczka. Dzieje się tu zdecydowanie mniej: autorka zrezygnowała z dramatycznych scen i nieoczekiwanych zwrotów akcji. W drugim tomie przyszedł czas na odkrywanie przez Nassun własnej mocy; Essun z kolei będzie musiała zrozumieć, że czas ukrywania się dobiegł końca i przyszła pora wzięcia losów świata w swoje ręce – nawet jeśli nagrodą nie będzie upragniona akceptacja zwykłych ludzi i spokojne życie. Na szczęście, by nie stracić zainteresowania czytelnika, Jemisin wyjaśnia przy tym kilka bardzo istotnych tajemnic, pozostawiając też wiele znaków zapytania.

Plus dla autorów za rozdział o parowarach, parownikach bambusowych i innych potrzebnych sprzętach. To zawsze trudny wybór przed przystąpieniem do gotowania. Wiele przedstawionych potraw jest naprawdę szybkich i nieskomplikowanych, a przy tym bardzo finezyjnych. Przydatna książka przed rodzinnymi obiadami. Można fajnie zaskoczyć gości, specjalnie się nie wysilając i nie tracąc połowy dnia na kupowanie wyszukanych składników.