Jak zostać dyktatorem rzeczywiście można określić jako podręcznik, choć tak naprawdę należałoby traktować tę książkę jako zbiór case study przedstawiający fakty z życia znanych bardziej lub mniej despotycznych władców z całego świata. Autor utrzymuję poradnikową konwencję wykorzystując do tego konkretne przykłady gęsto okraszone humorem i ironicznymi uwagami.

Książka wydaje się satyryczną odpowiedzią na to co dzieje się teraz w Polsce, w jej polityce i mediach. Autorzy na nikim i niczym nie pozostawiają suchej nitki. Opisują niewybrednymi słowami każdą licząca się osobę w polityce jak i mediach, przedstawiając ją w karykaturalny sposób (czasem niestety nie muszą).

brew wszelkim wcześniejszym ostrzeżeniom Mnich wcale nie jest lekturą trudną i to zarówno pod względem językowym jak i merytorycznym. Można nawet powiedzieć, że trąci myszką, zwłaszcza w czasach skomercjalizowanej pornografii i epatowania gołym ciałem. Ale na pewno spodoba się fanom powieści grozy (to w końcu klasyka!), jak i romantycznych opowieści osadzonych w mroku tajemnic.

Oprócz samej obrazkowej historyjki rodem z Dzikiego Zachodu (a w zasadzie to Wschodu), karty komiksu przeplatają przyrodniczo-edukacyjne rozważania Wajraka. Dowiemy się z nich jak odróżnić gatunki dzięciołów, dlaczego ekosystemom leśnym potrzebne są martwe drzewa, czy też ile lat żyją dęby. To wiedza ważna i w dużej mierze odczarowująca wiele mitów, jakie panują w powszechnym dyskursie na temat ochrony przyrody i znaczenia lasów w Polsce.

Akcja książki Nanga Parbat. Śnieg, kłamstwa i góra do wyzwolenia rozpoczyna się równocześnie z dwóch stron tego szczytu od południowej, gdzie działa zespół Marka Klonowskiego i północno-zachodniej, gdzie jest reszta zespołów. Każdej z nich towarzyszył polski reporter, który na bieżąco opisywał sytuacje jakie mają miejsce w bazie. Dzięki Piotrowi Tomzie poznajemy zespół Klonowskiego. Pisze on stylem bardzo naturalistycznym, przytaczając wypowiedzi wspinaczy dokładnie słowo w słowo. Nie można jednak oprzeć się wrażeniu, że nie dokonał obróbki tego co jest ważne a co nie. Dodał wszystko. Przez to ma się poczucie chaosu. Ratuje to na szczęście Dominik Szczepański, którego część jest już zdecydowanie lepiej napisana.