Książka Złodzieje koni złożona jest z trzech przeplatających się narracji. Autor oddaje głos trójce bohaterów, tym samym przedstawiając różne punkty widzenia. Miłośnicy długiej frazy Jerzego Pilcha, wysmakowanych zdań wielokrotnie złożonych będą srodze zawiedzeni. Otóż strony tej powieści straszą wręcz zdaniami pojedynczymi. Gdybym nie znał wcześniej tekstów tego autora złożyłbym to nieopatrznie na karb jego warsztatu. Tym razem taki kształt narracji powiązać możemy z  faktem, iż zazwyczaj myślimy krótkimi, zdaniami pojedynczymi.

Choć Leszek Adamczewki ukazuje w książce wiele brutalnych i tragicznych opowieści, w swej narracji daleki jest od popadania w tragiczno-cierpiętniczy ton. Stara się przedstawiać fakty w możliwie najobiektywniejszy sposób, wykorzystuje wspomnienia świadków, liczne dokumenty i publikacje. Opisywane przez siebie wydarzenia nakreśla zarówno z punktu widzenia mieszkańców Kraju Warty, jak i Niemców. Autor zamieszcza także wiele ciekawych i unikatowych zdjęć.

Prócz suchych faktów o których wszyscy fani wiedzą doskonale, nie mogło oczywiście zabraknąć wypowiedzi samych członków Metalliki, ludzi z ich otoczenia i branży muzycznej w ogóle. Nie brakuje również wkładki ze zdjęciami.

Nowa powieść Arno Strobla jest w pewnym sensie książką w książce. Powieść Christophema Jahna została bowiem wykorzystana, nie pierwszy raz, jako swego rodzaju wzór, na podstawie którego nieznany sprawca urzeczywistnia opisane w powieści fikcyjne zbrodnie. W jakim umyśle lęgnie się tak chory pomysł, aby zrealizować wytwory wyobraźni pisarza?

Czytamy o fenomenie człowieka, który nawet dziś nie rozumie skąd ten cały hałas wokół jego osoby i nie przywykł do czerpania korzyści ze statusu literackiej gwiazdy