To, co zwraca uwagę najbardziej, to klimat, jaki wprowadza odpowiednia, dostosowana muzyka i imitacja dźwięków przyrody, towarzysząca konkretnym scenom. Zamykając oczy, można przenieść się do chłodnych krain zamieszkanych przez Wikingów i poczuć surowość klimatu oraz przyrody. Jest to znaczący element, który stanowi nie tylko tło, ale i wywołuje emocje oraz wprowadza napięcie w najbardziej kluczowych momentach.

Autobiograficzny charakter książki uraduje fanów Osieckiej, a także tych, którzy odczuwają nostalgię na myśl o czasach, w których pisała swoje piosenki i wiersze. Ze zdjęć uśmiechają się piękni dwudziestoletni i szpetni czterdziestoletni: Marek Hłasko, Stan Borys, Magda Umer, Andrzej Wajda, Daniel Olbrychski i Stanisław Tym. Doborowe towarzystwo.

W drugim tomie akcja nabiera tempa. Wydarzenia następują jedno po drugim i w końcu rozwikłują się tajemnice,
które spowijały losy bohaterów. Dżin dowiaduje się, jak trafił do miedzianej lampy, a golem poznaje swojego stwórcę. W konsekwencji obydwoje przekonują się, że wiedza o przeszłości bywa bolesna, ale to dzięki niej można poznać własną tożsamość

Bohaterowie Garniera podszyci są tytułowym bólem i jakimś nieuzasadnionym smutkiem. Przerysowani i komiczni w swoich niektórych zachowaniach, a do tego przesiąknięci egzystencjalnym cierpieniem. Ich historia zaczyna się od końca – od samobójczej śmierci Simona, którego na kolejnych stronach powieści poznajemy jako tępiciela szkodników. W błędzie są teraz ci, którzy myślą, że skoro zakończenie tej krótkiej powieści poznajemy już na samym początku, to cała dalsza historia jest już jakby podana na tacy

Na tym założeniu oparta jest "Najlepsza jedenastka", najnowsza część serii Janet Evanovich o Stephanie Plum właśnie. I muszę przyznać, że Stephanie unikająca pracy jako łowca nagród jest równie zabawna jak Stephanie pracująca w firmie poręczycielskiej swojego kuzyna.