Rozpoczynają się gorączkowe poszukiwania chłopaka, lecz przede wszystkim lawinowo ruszają myśli Simona dotyczące wychowania syna. Dlaczego Jake  chętnie nie bawił się z innymi dziećmi? Czy były to pierwsze symptomy, które powinny zaalarmować rodzica, a które on, mężczyzna, przeoczył? Czy znał w ogóle swego syna? Zwątpienie we własne umiejętności wychowawcze, wyrzuty sumienia przytłoczyły Simona. Najgorszym jednak uczuciem stało się dla niego zwątpienie; musiał sam przed sobą przyznać, że przez kilka chwil zabrakło mu pewności i zwątpił w niewinność swego pierworodnego.

Relacja Christiana i Stelli odmalowana jest wprost poetycko, autor nie sięga do dosadnych opisów czy mocnych środków wyrazu; jest to opowieść pełna impresji, subtelnych pociągnięć pędzla. Oddaje jednak przeżycia emocjonalne bohatera, jego naiwną i młodzieńczą wiarę, że oto ta jedyna, że kobieta, którą ma w ramionach, będzie już na zawsze. Ona wydaje się rozumieć bardziej, że tu i teraz to wszystko, czego w życiu możemy być pewni. Kiedy Stella przymyka oczy i oddaje się bliskości, robi krok w przód, jednak szybko cofa się, nie chcąc utonąć.

Piotr Michalik nie jest reporterem, lecz antropologiem i ma to dość spore przełożenia na to, w jaki sposób autor opowiada o Meksyku. Reportażysta z krwi i kości często stara się przedstawić szersze tło poprzez ukazanie losów pojedynczego człowieka. Michalik przeciwnie: nie gania za dramatycznymi historiami. To nie jest tak, że nie interesują go ludzie, ale na pewno nie cechuje go typowa dziennikarska chęć wykorzystania opowieści o drugiej osobie do cna

Co ciekawe, to, co dla wielu będzie zaletą, inni odbiorą jako największą wadę dzieła Halla. Autor bowiem, jak już wspomniałem, porusza bardzo wiele różnorodnych wątków związanych z ISIS, ale jednocześnie przy żadnym z nich nie zatrzymuje się na dłużej. Trudno jednak się dziwić takiej konstrukcji książki, gdyż, po pierwsze, jest to pozycja przeznaczona dla szerokiego grona odbiorców, a nie tylko pasjonatów bliskowschodniej tematyki, a co za tym idzie musi być odpowiednio przystępna.

Czas żelaza to kawał kipiącej humorem świetnej przygotówki, pełnej brzęku mieczy, świstu strzał i ma się rozumieć wypruwanych bebechów. Nie znajdziecie tu dłużyzn, w końcu między uderzeniem młotem, a zgonem mija zaledwie ułamek chwili.