Nie mogę podjęć się oceny, na ile historycznie adekwatna i poprawne są wydarzenia przedstawione w książce, a na ile jest to fikcja literacka, gdyż daleko mi do specjalisty w dziedzinie tajemnic II wojny światowej. Mając jednak na uwadze, że po „Klątwę bursztynowej komnaty” mogą zechcieć sięgnąć pasjonaci tego tematu, uważam za swój recenzencki obowiązek podkreślenie faktu,  iż źródła, z których korzystał Autor przy pisaniu powieści, to zarówno pozycje z literatury poświęconej wojskowości,  jak informacje prasowe czy doniesienia medialne. Autor sam wyraźnie też podkreśla, że główną inspiracją do napisania książki była dla niego lektura „Bursztynowej Komnaty” Sławomira Orłowskiego.  

Gdzie jest w tym wszystkim wolność, w poszukiwaniu której nasz bohater uciekł z pierwszego więzienia, zwanego Domem? Okazuje się, że te dwa światy za bardzo się od siebie nie różnią, dochodzi między nimi do symbiozy apodyktycznych przywódców, a ich istnienie warunkuje się nawzajem. Na Wyspie wszystko wygląda inaczej niż w Domu, jednak nawet gdy zasady, mechanizmy, rozkazy brzmią tu wręcz odwrotnie, to cele mają te same, kary są wciąż po to by dać pokaz siły i przestraszyć innych.

Debiut literacki Agnieszki Tomczyszyn broni się nieprzewidywalnością, lekkością i połączeniem wątków kryminału z powieścią obyczajowo-mistyczną. Z jednej strony jest to książka dla dorosłych czytelników, z drugiej posiada cechy literatury młodzieżowej. Całość czyta się niesamowicie szybko, akcja rozwija się ze strony na stronę i nie sposób odłożyć książkę choć na chwilę, ponieważ żądza przeczytania zakończenia jest silniejsza od każdej innej potrzeby.

Niby wszystko się zgadza  - jest zbrodnia, jest detektyw, który próbuje ją rozwikłać, jest kilka poszlak. Ten, który zabił też jest. Wątek kryminalny jest spójny i przyzwoity. Nieco trudności dostarcza umiejscowienie akcji w czasie, ale odkrycie, że „Źdźbło w garażu” nie jest powieścią współczesną, zdecydowanie ułatwia lekturę. Najbardziej zgrzyta jednak, kiedy pojawiają się wątki obyczajowe i refleksje głównego bohatera. Chwilami rażą też dialogi. Język, jakiego używa autor może okazać się archaiczny, zwłaszcza dla młodego pokolenia czytelników. Język ten w dzisiejszych czasach jest już chyba zapomniany, ale przywodzi na myśl czasu, kiedy ulubionymi autorami byli Niziurski czy Bahdaj.

Najciekawsze jest w tym wszystkim to, że za tworzenie tych półprawd odpowiada z reguły nikt inny, jak tylko sami Polacy. Andrzej Zieliński opisuje chociażby, z jak wielkim zdziwieniem naród polski przyjmuje fakt, że nie otrzymuje od innych narodów należytej czci, którą te są mu winne tylko dlatego, że mają do czynienia z narodem polskim. Ale dlaczego? Czy jest jakikolwiek powód, dla którego mamy prawo czuć się lepsi od innych? To tylko jedna z poruszanych w dziele kwestii. Oprócz tego czytamy również na temat rzekomych sarmackich korzeni polskiej szlachty oraz specyficznej dla Polaków gloryfikacji zwyciężonych. Nie mogło tu oczywiście zabraknąć także polemiki z powszechnym przekonaniem o tym, że prawdziwy Polak musi być katolikiem.