Powieść „Zagubieni wśród hiacyntów” Jhumpy Lahiri mogła okazać się czytelniczym niewypałem, mogła pozostawić niesmak, poczucie rozczarowania i zmarnowanego czasu. Mogła, chociażby ze względu na dość nietrafiony tytuł oraz okładkę przywodzącą na myśl kiepskie czytadła dla pań spragnionych romantycznych opowieści. Ale tak się nie stało. Wręcz przeciwnie – książka zasłużyła na wszystkie pochwały i przyznane jej nominacje oraz nagrody. A dlaczego?

Książka została podzielona na dwie główne części. Pierwsza z nich, zatytułowana „Dla początkujących i średniozaawansowanych”, porusza m.in. kwestie dotyczące strategii pisarskich, konstrukcji postaci czy pisania dialogów. Druga część, „Dla zaawansowanych”, traktuje o budowaniu intrygi, dowcipie w powieściach czy pokonywaniu blokad pisarskich.

W Poletku Pana Fogga mamy do czynienia z prawdziwym kunsztem sztuki autobiograficznej. Autor nie tylko pozostaje obiektywny i nie ocenia ani nie przychyla się ku opisywanej postaci, ale również pozwala uzyskać czytelnikowi pełniejszy kontekst sytuacyjny. W książce znajdziemy wiele opisów jednej sytuacji, przekazywanych przez różne osoby, lub nawet te same ale w odstępie wielu lat. Spośród tych pojedynczych zniekształceń pamięciowych, wyłania się w miarę spójny oraz najbardziej zbliżony do rzeczywistego opis. Owe nieścisłości stanowią najlepszy "smaczek" w książce.

"Na fali szoku" opowiada o krucjacie Nickiego Haflingera, utalentowanego łamacza kodów kształconego w tajnej rządowej placówce, który prowadzi prywatną krucjatę wymierzoną w amoralne, skorumpowane władze . Nie godząc się na to, w jakim kierunku zmierza świat i jakiej tresurze poddawane są masy, Nickie nie zawaha się zaryzykować utraty tego, co uważa za najcenniejsze: własnej wolności.

To, czego szukasz znajdziesz tam, gdzie się w ogóle nie spodziewasz, ale znajdziesz na pewno! – pisze autor, cytując świętego Rafała Kalinowskiego. Zachęca tym samym do duchowych eksploracji w poszukiwaniu patronów bliskich naszemu sercu. Czy będzie to święty Gerazym, który przyjaźnił się z lwem? A może święta Teresa z Ávila, która swoje życie duchowe zaczęła dopiero grubo po czterdziestce?