Stworzona w duecie, wraz z dziennikarką Katarzyną Montgomery, pozycja to najobszerniejsze do tej pory opracowanie na temat aktorki. Powstawała mimochodem od dłuższego czasu, czego wynikiem jest bardzo interesującą mieszanką tekstów, rozmów oraz zdjęć. Rozmowy Katarzyny Montgomery przeplatane są felietonami  samej Jandy, wywiadami udzielonymi innym dziennikarzom, wspomnieniami wielu osób.Wachlarz tematów jest bardzo szeroki: od przebiegu kariery aktorskiej, z którym przeplata się Jej prywatne życie, niesłabnącej miłości do Edwarda Kłosińskiego, po  przygarnięte zwierzęta, u których dostrzega ludzką naturę oraz to, jak sama zmieniała się na przestrzeni lat i różnych wydarzeń.

Oczywiście budowa mykwy jest tylko tłem dla ludzkich historii i sarkastycznym obrazem izraelskiej rzeczywistości. Eshkol Nevo bawi się żydowską tradycją, obrządkami i ideami, opisując przy tym samotność bohaterów i stawiając pytania o porządek świata i naprawianie własnego życia

„Paryski architekt” to powieść która wzrusza i zmusza czytelnika do refleksji. Pokazuje na ile można być odważnym, żeby polepszyć swoją sytuację nie tylko materialną, ale też tą osobistą. Czytając tę książkę wielokrotnie zastanawiałam się jak ciężko było przetrwać w tych ciężkich czasach, jak wiele trzeba było poświęcić żeby przeżyć, i dlaczego człowiek dla drugiego człowieka może być tak okrutny

„Sedinum” to przede wszystkim powieść sensacyjna. Mamy więc niesamowite znalezisko, które kieruje do licznych łamigłówek i odgrzebuje zapomniane legendy przeszłości. Mamy galerię dobrze skrojonych, wyrazistych bohaterów, m.in. ciekawskiego architekta, ambitną dziennikarkę, wścibską byłą żonę oraz szemranego biznesmana. Mamy duże pieniądze, napięcie, podstęp i próbę szantażu. Mamy w końcu malownicze, ale niebezpieczne tło, którym okazał się Szczecin, miasto, które w prozie fabularnej rzadko występuje w tylu odcieniach.

Romantyczny Heini, niedoszły samozwańczy fuhrer IV Rzeszy zakończył swój żywot przegryzając ampułkę z cyjankiem. Dziewczyna z pociągu - Marga Himmler zeznawała na procesach, że wiedziała o szczegółach pracy męża, a nawet wizytowała wraz z nimi niektóre obozy koncentracyjne. Zmarła w 1967 roku w Monachium, do końca życia darząc sympatią brunatnych kompanów. Czasy radosnego tarmoszenia za uszko bezpowrotnie minęły.