Druga część książki stanowi z kolei zbiór różnorodnych przepisów, zarówno na dni ciepłe, jak i zimne, które oprócz standardowych znanych wszystkim połączeń, pokazują, w jaki sposób można przyrządzić oryginalny i w dodatku smaczny wywar. Dodatki mogą być bowiem różne, od tych bardziej podstawowych, jak np. mięta czy rum, po te rzadziej stosowane, jak wanilia czy cynamon.

Oprawa dźwiękowa tła i narracja Artura Barcisia wprowadzają słuchacza w niezwykły klimat i pozwala doświadczyć lasu- miejsca wydarzeń w Ryjówce Przeznaczenia, niemal wszystkimi zmysłami. Akcja rozwija się szybko, ale nie ma problemu z nadążeniem za jej tokiem, mamy też czas na poznanie bohaterów. Opisy otoczenia, choć szczegółowe, w najmniejszym nawet stopniu nie są nużące i nie przeszkadzają w odbiorze.

Trzeba przyznać, że po Plaży dla psów ciężko poznać rękę Kaczmarskiego. Mamy tu do czynienia oczywiście z zupełnie inną formą przekazu, ale sama budowa fabuły oraz przedstawieni w niej bohaterowie mogą odrobinę zmylić. Dzieje się tak tylko do czasu, kiedy nie przejdziemy na poziom egzystencjalny analizowania tekstu, a ten- jak to już z Kaczmarskim jest- powala.

To co znajdziemy w Kiksach swoją formułą bardzo przypomina poprzedni zbiór tekstów Pratchetta - Mgnienie ekranu. Książka została podzielona na trzy części, a sposób w jaki to zrobiono sprawia złudzenie, że czytamy coś na kształt autobiografii lub też swego rodzaju podsumowania życia Mistrza. Głównie pierwsze dwie części stanowią ową autobiograficzną i choć przyznaję to z bólem serca, czytając można odnieść wrażenie powtarzalności. Zebrane teksty, choć opatrzone świeżym komentarzem Mistrza, pochodzą z bardzo szerokiego przedziału czasu, w którym zostały opublikowane.

Dobrą rzeczą jest, gdy autor ma rozległą wiedzę na temat, o którym pisze. Niemniej jednak „System” jest powieścią sensacyjną, a nie książką historyczną – tu szuka się raczej porywającej fabuły i szybkich zwrotów akcji, a nie gruntownej wiedzy na temat tego, jak funkcjonuje aparat terroru w stalinowskiej Rosji. Trochę realizmu nie zaszkodziło jeszcze nikomu, to fakt; niemniej jednak, gdy niemal co chwilę autor przypomina nam o tym, że bardzo dobrze zna temat, przeciętny czytelnik, który w powieści sensacyjnej nie szuka niczego innego poza powieścią sensacyjną, po przeczytaniu 1/3 książki może zacząć się nudzić. Oczywiście nie można zaprzeczyć, jakoby nie było tutaj zwrotów akcji – szkopuł w tym, że elokwencja autora nieco te zwroty akcji spowalnia.