Reporter i Lara spotykają się w Gruzji, w barze McDonald ’s. Przy herbacie z tekturowego kubka kobieta opowiada historię swojego życia – o dorastaniu w gruzińskiej dolinie Pankisi, w której obok siebie od lat żyli chrześcijanie i muzułmanie, o małżeństwie, spełnianiu aktorskich marzeń w teatrze w Groznym i przede wszystkim o miłości do synów – Szamila i Raszida, których w dorosłym życiu wciągnęła Święta Wojna

Podobnie jak w poprzedniej publikacji, tak i w Smutku aniołów odnaleźć można piękną, poetycką narrację, która wprowadza odpowiedni nastrój, a także wzmacnia emocje i silne uczucia targające bohaterami. Dominujący zabieg stanowi tu mnogość opisów surowych i nieprzyjaznych człowiekowi obszarów, które w połączeniu z zimnem i wichurami zaskakującymi na każdym kroku, stawiają go w pozycji istoty kruchej i bezsilnej wobec nieprzejednanej natury.

Jak to często bywa w przypadku powieści społeczno-obyczajowych, „Pan Darcy nie żyje”  przypomina trochę operę mydlaną. Szkoda, że większość bohaterów jest szablonowa, a ich działania całkiem łatwe do przewidzenia; na szczęście jest tu także parę mocnych i enigmatycznych osobowości, których rozgryzienie zajmuje czytelnikowi trochę więcej czasu. Działania tych bohaterów dynamizują historię, dzięki czemu powieść nie jest nudna, przeciwnie: podczas przerwy w czytaniu parę razy można się złapać na tym, że chcemy do tej książki jak najszybciej wrócić, zastanawiając się, co będzie dalej.

Przede wszystkim o „Karbali” trzeba wiedzieć, że okazała się być zbudowana wokół kariery podpułkownika Grzegorza Kaliciaka, który jako kapitan ze swoim oddziałem, bułgarskimi komandosami i irackimi policjantami bronił kompleksu City Hall. Wokół jego służby w wojsku osnuta została opowieść o polskiej armii i jej żołnierzach od końca XX wieku do 2015 roku, o konfliktach, w jakich przyszło im uczestniczyć (Irak i Afganistan) oraz o losach pamięci o obronie „ratusza”. Autorzy, opierając się w znacznej mierze na wspomnieniach, nie pokazali tylko bohaterstwa polskich „misjonarzy”. Pojawiły się typowo ludzkie reakcje w obliczu niebezpieczeństwa (psychiczne i somatyczne). Nie wiem, jakim językiem naprawdę posługiwała się większość żołnierzy, ale po lekturze doszedłem do wniosku, iż do Franza Mauera im daleko, podobnie jak do aniołków

Najbardziej znana powieść McMurtryego to przede wszystkim niezapomniane postaci: Aurora Greenway i jej córka  Emma. Postać Aurory wypełniająca niemal całą przestrzeń, absorbująca całkowicie czytelnika, jest jedną z najsilniej zapadających w pamięć bohaterów literackich. Wdowa, egocentryczka, wrażliwa, niezależna i silna. Kobieta, do której mężczyźni lgną bez opamiętania, a inne kobiety w duchu pragną być takie jak ona. Jej życie to kombinacja dramatu, romansu i tragedii.
Aurora idealnie odnajduje się w każdym z tych stanów, dając niezapomniane czytelnicze doznania.