W środku znajdziemy zbiór piętnastu, krótkich, wierszowanych historyjek, których bohaterami są personifikowane zwierzęta. W każdej z nich można odnaleźć ponadczasowe, uniwersalne zasady rządzące naszym życiem. Warto zwrócić uwagę, że od kiedy te bajki zostały napisane przez Ezopa (a jego życie datuje się na VI wiek p.n.e.) żadne z przedstawionych odniesień do ludzkich zachowań nie uległo zmianie

Autor niesamowicie potrafi zobrazować nie tylko klimaty życia w pobliżu Zony, ale doskonale oddaje również specyfikę słowiańskich dusz jakie z całą pewnością posiadają bohaterowie Sztywnego. Przed nasze oczy trafia obraz brudnego i nic nie mającego z moralnością wspólnego otoczenia w jakim przyszło żyć głównemu bohaterowi.

Antywestern ma być brutalny i niejednoznaczny moralnie. Trzeba przyznać, że w tym względzie scenarzysta, Yves H., dobrze wykonał swoją pracę. Jak u Eastwooda, tak i tutaj nie sposób stwierdzić, kto w tej opowieści jest dobry, a kto zły. Wykreowany przez autorów świat jest miejscem, w którym im mniej ktoś ma na sumieniu, tym większe prawdopodobieństwo, iż w końcu zarobi kulkę w głowę. I choć klimat oceniam jako pierwszorzędny, to problem tkwi w tym, że sama historia przedstawiona w „Bez przebaczenia” jest  zbyt prosta i banalna.

Czy jest to powieść erotyczna? Nie powiedziałabym. Bardziej opowieść psychologiczna z kilkoma scenami erotycznymi, mniej wyuzdanymi niż w Grayu. Choć poprawnie napisaną, nie należy do ambitnych lektur. Wykorzystuje schematy, które można spotkać w niejednej książce.

Jeden z bohaterów poluje na gołębie, ponieważ pies cierpiący na alergię toleruje tylko ich mięso. Pewien szaleniec szantażuje znanych pisarzy i każe im masturbować się codziennie przed ekranem komputera. Jest też historia morderstwa w pewnej firmie, opowieść o miłości do prostytutki gangstera oraz o wdowie, gotowej poświęcić wszystko dla swojego syna. Nie ma tu palącego skórę słońca, orzeźwiających napojów czy spacerów po plaży. Są za to narkotyki, przemoc i dziwacy.