Być może zabrzmi to banalnie (nie dbam o to), ale dzięki tej książce poukładałam sobie wszystko w odpowiedniej kolejności. To, czego nie sposób dostrzec w codziennym zamieszaniu. W tej bieganinie w której ludzie robią wokół siebie tak dużo hałasu, stanowczo za dużo. Teraz już wiem, że nie warto przejmować się sprawami, na które nie ma się wpływu. Że spóźniony tramwaj ani zepsuty samochód nie będą w stanie popsuć mi humoru. Że po każdej straconej szansie przyjdzie następna, i kolejna… Że warto cieszyć się z drobiazgów, bo to, że mogę w każdej chwili wyjść z psem na spacer albo zjeść gruszkę dojrzewającą w ogrodzie nie jest wcale takie oczywiste jak dotychczas. 

Albowiem dzieło Gaimana jest wyłącznie przyjemnym, rozrywkowym umilaczem czasu i niczym więcej. Z lektury "Dymu i luster" nie wyniesiecie nic, poza paroma beztroskimi, acz nic nie wnoszącymi do życia godzinami. Tylko tyle, i aż tyle. Mi to odpowiadało, ale jak już wspomniałem, prosty chłop ze mnie...

Literaccy geniusze zrobiliby to inaczej, ale nie każdego bozinka powołała na wyprzedzającego epokę wizjonera, prawda?

Krew na ustach i zębach dziecka przeraża, ale ono samo wygląda na całkowicie zadowolone. Ten dysonans budzi lęk i zaciekawienie. Mocny początek. Mocny debiut.

Przyznać muszę: to lektura obfitująca w prychnięcia. Sarkazmu i kąśliwej ironii pisarza nie chce się omijać. Brnie się przez nie czy raczej – poprzez nie w tym konwencjonalnym, sztucznym amerykańskim światku zbudowanym z poprawności różnorakich, które okazują się powierzchownie sklecone, na pewno też – nie wystarczają do prawdziwego życia. Mit naturalności runął.