Bardzo dużym plusem książki jest to, że zmagania Annabelle, cierpiącej na alzheimera, opisane są z różnych perspektyw. Świat chorej widzimy m.in. oczami jej córki, pielęgniarki i przypadkowo spotkanej kobiety ale także oczami jej samej, dzięki czemu czytelnik uzmysławia sobie tragizm ludzi walczących z objawami tej choroby, a jednocześnie fakt, że łatwo skrzywdzić kogoś oceniając go zbyt pochopnie

Książka spełni wszelkie oczekiwania także tych, którzy „jedzą oczami”. Bogato opatrzona pięknymi fotografiami, których nie powstydziłaby się najbardziej estetyczna blogerka kulinarna. Do tego cała masa rycin niczym ze starodawnego zielnika. Narastający apetyt miesza się z ludową magią, wierci nozdrza zapachami ziół, grzybów i suszonych owoców.

Dzięki Dickensowi poznajemy Anglię czasów wielkich przemian. XIX wiek to okres ciągłych modernizacji i zbliżający się kres pewnej epoki. Leżąca nad rzeką wieś, z której pochodzi mały Pip, kuźnia, w której chłopiec będzie kształcił się na kowala, zmieniający się w ruinę pałac pani Havisham, bogaczki, u której znajdzie zatrudnienie – to wszystko należy do porządku, który dobiega już końca. Powieść pozwala nam odczuć atmosferę tego czasu i wyobrazić sobie skalę przemian, jakie właśnie zaczynają zachodzić

Chłopiec, który wrócił z nieba…  biorę do ręki książkę, która już swoim tytułem zmusza do zadawania sobie fundamentalnych pytań. To kwestie życia i śmierci, wiary, nieba, piekła, życia pozaziemskiego… Sama siebie jednak strofuję – nie oceniaj książki po okładce! To zapewne mniej lub bardziej udana metafora, może nie do końca udany przekład oryginalnego tytułu… trochę sceptycznie zaczynam swoją przygodę z książką Malarkey’ów.

Jest Siódmą, która nadchodzi co sto pięćdziesiąt lat i pełni rolę mediatora między siłami żyjących i umarłych. Jest potężnym czynnikiem przywracającym równowagę w niespokojnych czasach. A że czasy są niespokojne jest jasne, nadchodzi bowiem rewolucja umarłych, bunt podziemia.