Życie Marrisy poprzecinane jest stratami, a ta, która przychodzi z falą tsunami, wciąga ją w wir traumy. Równolegle prowadzona narracja, z jednej strony nieuchronnie prowadząca do tragedii, a z drugiej pokazująca drogę ku uzdrowieniu niepokoi i jednocześnie daje nadzieję. Opowieść jest miareczkowana tak, jak i powinna dziać się terapia traumowej odpowiedzi na zbyt trudne doświadczenie. Podążamy za bohaterką w podwodne tonie – czasami zanurzając się w ich rajskim spokoju, a czasem przeżywając jej walkę o życie. Przyjaźń, żałoba, rozpacz, odrętwienie, samotność, tęsknota, żal i bunt – to wszystko, czego doświadcza Marrisa, przelewa się przez odwracane kartki i co chwila musiałam wychylać głowę spod tej wody, by zaczerpnąć tchu. 

To opowieść o dojrzewaniu do akceptacji straty i uhonorowaniu jej poprzez potrawę, która nas z osobą, za którą tak tęsknimu, łączyła. Słuchając historii innych, bohaterowie odkrywają też część siebie i pozwalają by leczniczy wpływ wspólnego czasu dotykał także ich zranionych serc. Powieść wzbogacona jest o przepisy potraw, które wprowadzają do menu kolejni bohaterowie i może być inspiracją do naszych nie tylko kulinarnych, ale i życiowych poszukiwań. 

Jesień zaprosi nas na obrzędy Dziadów i Andrzejek. Zima natomiast wyjaśni na czym polegały Szczodre Gody i Zapusty. Wiosna zapozna czytelników z Jarymi Godami i Zielonymi Świątkami, a Lato z Nocą Kupały. Warto jednak wziąć pod uwagę słowa autorki, która podkreśla, iż kultura Słowian (jeszcze sprzed przyjęcia chrześcijaństwa przez Mieszka i przed chrystianizacją, czyli do ok. X wieku) była przekazywana wyłącznie ustnie. Nie ma więc pisemnych źródeł opisujących (lub chociażby potwierdzających współczesne domysły na temat słowiańskich wierzeń) obyczaje Słowian. Istnieją natomiast inne badania, głównie z dziedzin językoznawstwa, archeologii czy też etnografii. Wszelkie (niewspółczesne) opisy dotyczące kultury i tradycji Słowian pisane były (najprawdopodobniej) z perspektywy kościoła katolickiego, lub też ich autorami są kronikarze – należy więc brać pod uwagę to, że nie są obiektywne (bowiem kościół musiał mieć przecież jakiegoś „wroga”).

Lisa Jackson perfekcyjnie buduje klimat oparty na strachu, niedopowiedzeniu i poczuciu osaczenia. Stary dom, który skrzypi, oddycha wspomnieniem przeszłości, zdaje się zamieszkany przez duchy. Drzwi, które powinny być zamknięte, okazują się otwarte, rzeczy zmieniają swoje położenie, a wszelkie dźwięki sprawiają wrażenie, jakby pochodziły nie z tego świata. Samotna kobieta, uwięziona w domu, który nigdy nie zapomniał tego, czego świadkiem był przed laty. Harper nie radzi sobie z przeszłością, ale także ze wszystkim tym, co dzieje się obecnie. Bardzo dobrze Jackson tworzy strukturę fabuły oscylującej między kryminałem a grozą. „Wydarzyło się nad jeziorem” to szybkie tempo akcji, mnogość zawirowań fabularnych, ciekawi bohaterowie i misternie budowana atmosfera

Helene Flood skonstruowała thriller psychologiczny, który od samego początku jest przekonujący. Mimo tego, że kolejne etapy tej historii są nam ściśle dozowane, to składając je w całość, dostrzegamy jak wielka jest ta opowieść. Początkowo można odebrać ją mylnie – jako kolejną, niezbyt wyszukaną opowiastkę z pogranicza jawy i snu. Jednakże Flood rozpościera przed nami olbrzymi repertuar emocjonalnych przeżyć. Poznajemy Evy i stopniowo wkraczamy do jej świata. Zaczynamy jej ufać, próbujemy wejść w jej skórę, by powoli przekonywać się, że Evy nie jest taką kobietą za jaką początkowo ją braliśmy… Strukturalne tworzenie relacji z bohaterką udało się Flood znakomicie