Moda na powieści stylizowane na angielski kryminał lat dwudziestych jest coraz bardziej zauważalna. Tym, co łączy zdecydowaną większość tych książek jest to, że... są one takie same. Brakuje im polotu i indywidualności. W zasadzie są to lekkie historie z trupem w tle i nieznacznie zarysowanym klimatem epoki. Koniecznie z kobiecą bohaterką. Owa bohaterka także musi spełniać określone kryteria: być bardziej wyzwolona niż współczesne jej kobiety, atrakcyjna i mądra. Czy powieść Neubauer wyróżnia się na tym tle? Nie. Jest to idealna przedstawicielka tego nurtu. Schematyczna i przewidywalna. A jednocześnie książki te mają swój czar. Przyjemnie się je czyta i stają się odskocznią od codzienności. Taki przecież jest cel literatury rozrywkowej.

Warto też zauważyć, że Lagioia sprawia, że Rzym staje się osobnym bohaterem tej opowieści. I nie jest to „wieczne miasto”, jakie wyobrażają sobie turyści, ale źle zarządzane, brudne i niebezpieczne miejsce, które owszem, ma swój urok i historię, ale nie jest miłym i przyjaznym miejscem dla tych, którzy znają je choć trochę lepiej.

Piotr Kościelny to portrecista polskiej patologii. Bez wahania wyważa zamknięte drzwi. Kolejny raz opowiada czytelnikom mocną i wypełnioną przemocą historię. Nie istnieją dla niego żadne granice. Należy mieć świadomość tego, że „Bezsilna” to nie jest książka, którą w ramach rozrywki poczytać można przed snem. Warstwa emocjonalna tej historii jest miażdżąca przytłaczająca. Autor drobiazgowo opisuje różne struktury przemocy. Przemocy, jaka dotyka najczęściej kobiety i dzieci.

Dopiero pod sam koniec lektury zdałam sobie sprawę, że Gwiazdy na włoskim niebie to nie jest moje pierwsze spotkanie z tą autorką, tylko drugie! Aż pięć lat temu czytałam Światło, które utraciliśmy. Gdy skojarzyłam fakty, zrozumiałam poniekąd styl autorki. Pisze ona prosto, acz trafiająco do serca i tworzy bohaterów, których łatwo polubić i ciężko się z nimi pożegnać. Potrafi też wzruszyć swoimi zakończeniami i z trudem czyta się ostatnią stronę.

Okładka powieści Moniki Sławik jest przepiękna, a pod nią kryje się również estetyczne wnętrze pod kątem graficznym. Jak ma się do tego treść? A ma się całkiem poprawnie, a nawet dobrze. Monika Sławik nie pisze może wybitnie, ale ma dar, aby wciągnąć czytelnika na dłuższy moment i skupić jego uwagę na swojej fabule. Stworzyła naprawdę ciekawe, różne od siebie postacie, a moją największą sympatię skradł Ash