Tytuł Demony na smyczy wskazuje na tematykę, jaką porusza autorka w tej części. Nieprzyjemna pamięć o przeszłości blokuje bohaterom szansę na normalne życie. Pozornie wszystko jest w porządku, każdy uwolnił się od największych błędów swojego życia, co jednak poradzić w momencie, gdy to nie wystarczy? Czy jest szansa, aby szczerze rozliczyć się z własną przeszłością oraz demonami, które najlepiej byłoby nie zwalczać, a oswoić?

Wykład historii w szkole stosunkowo niewiele uwagi poświęca innym obszarom niż polityka i wojna. Rozdziały podręczników przeznaczone na osiągnięcia naukowe lub artystyczne Polacy muszą dzielić z obcokrajowcami. Ile opisanych postaci pamiętam z kart podręczników? Cztery, może pięć. W sytuacji gdy polskie książki, filmy czy seriale powstają głównie w oparciu o losy przywódców i żołnierzy, a nie na podstawie życiorysów tych, którzy przyczynili się do bardziej komfortowego życia, warto sięgnąć po „Wielkich zapomnianych”.

Trzeba przyznać, że autorka przyłożyła się do zadania, aby zapewnić wciągającą i trzymającą w napięciu lekturę. Podsuwa czytelnikowi różne tropy, rzuca podejrzenie na kolejne osoby, aby rozwiązanie nie nasunęło się zbyt szybko. W całej historii widać pewien schematyzm, obecny także w Motylku. Puzyńska nie sili się na wyszukany język czy niestandardową formę, ubierając swą powieść w raczej klasyczne ramy kryminału

David J. Hand pokrótce opisuje historię myśli człowieka związanej z zagadnieniem prawdopodobieństwa, poczynając na przesądach i proroczych snach, a kończąc na wyśmiewaniu się z metod Zygmunt Freuda, który stworzył pojęcie synchroniczności, by wyjaśnić rzekomo nieprawdopodobne koincydencje, których był świadkiem. Autor pisze też, co jest nieprawdopodobne w skali kosmicznej, jak duże jest znaczące prawdopodobieństwo i porusza wiele innych ciekawych spraw dotyczących zbiegów okoliczności.

Powiadają, że w dzisiejszych czasach spotykamy się często z dwoma zjawiskami językowymi: z przegadaniem lub minimalizmem. Niektórzy mistrzowie okrągłego słowa potrafią mówić (lub pisać) o jednym i tym samym na dziesiątki różnych sposobów przez niesamowicie długi czas. Fraszki Sztaudyngera wpisują się pozytywnie w nurt minimalistyczny. Siłą „Piórek” jest ich prostota obnażająca ludzkie postawy i działania lub w niezwykle trafny sposób opisująca otaczającą nas rzeczywistość. Krótki rymowany dwuwiersz trafia w sedno bez zbędnego owijania w bawełnę i pozwala inaczej spojrzeć na świat.