Kiedy pierwszy prezydent Stanów Zjednoczonych, Jerzy Waszyngton składał przysięgę, w pięciu największych miastach żyło łącznie tylu obywateli, ile dziś w wielkopolskim Kaliszu. Szacuje się, że tylko od 1820 roku do Ameryki przybyło 70 milionów imigrantów

Niezwykłość „Rezydencji” to nie same historie przedstawione w książce, z których każda z powodzeniem mogłaby tworzyć oddzielną opowieść. Niezwykłość tej książki polega też na łatwości z jaką Autor wciąga nas w labirynt zdarzeń. Jej niezwykłość przejawia się w końcu w umiejętności autora w zespoleniu tych wszystkich, z pozoru całkowicie do siebie niepasujących elementów w jedną jakże zgrabną całość.

Powieść „Zagubieni wśród hiacyntów” Jhumpy Lahiri mogła okazać się czytelniczym niewypałem, mogła pozostawić niesmak, poczucie rozczarowania i zmarnowanego czasu. Mogła, chociażby ze względu na dość nietrafiony tytuł oraz okładkę przywodzącą na myśl kiepskie czytadła dla pań spragnionych romantycznych opowieści. Ale tak się nie stało. Wręcz przeciwnie – książka zasłużyła na wszystkie pochwały i przyznane jej nominacje oraz nagrody. A dlaczego?

Książka została podzielona na dwie główne części. Pierwsza z nich, zatytułowana „Dla początkujących i średniozaawansowanych”, porusza m.in. kwestie dotyczące strategii pisarskich, konstrukcji postaci czy pisania dialogów. Druga część, „Dla zaawansowanych”, traktuje o budowaniu intrygi, dowcipie w powieściach czy pokonywaniu blokad pisarskich.

W Poletku Pana Fogga mamy do czynienia z prawdziwym kunsztem sztuki autobiograficznej. Autor nie tylko pozostaje obiektywny i nie ocenia ani nie przychyla się ku opisywanej postaci, ale również pozwala uzyskać czytelnikowi pełniejszy kontekst sytuacyjny. W książce znajdziemy wiele opisów jednej sytuacji, przekazywanych przez różne osoby, lub nawet te same ale w odstępie wielu lat. Spośród tych pojedynczych zniekształceń pamięciowych, wyłania się w miarę spójny oraz najbardziej zbliżony do rzeczywistego opis. Owe nieścisłości stanowią najlepszy "smaczek" w książce.