Adam Berg jest jak stary kumpel – zawsze warto się z nim spotkać. Dziennikarz, człowiek z zasadami, nieokiełznany duch. Krzysztof Bochus stworzył bohatera, który budzi sympatię. Jego cele i działania często są nam bliskie. Niezależny, ambitny, inteligentny. Kieruje się własnym kodeksem moralnym. Jest człowiekiem, który nade wszystko ceni uczciwość. To taki bohater jakiego potrzebujemy. Lubimy dzielić jego troski, triumfować wraz z nim, ale także się smucić. Berg, klawy gość. Ktoś, kim sami czasem chcielibyśmy być. Szósta odsłona perypetii dziennikarza jest opowieścią pełną mroku. Podążając tropem tajemniczego obrazu docieramy do historii, która wydarzyła się w czasie drugiej wojny światowej

Rogala wnika pod skórę swych bohaterów, by wydobyć na powierzchnię wszystko to, co motywuje ludzi do działania. Ból, poczucie niesprawiedliwości, pragnienie zemsty. W tej książce, jak i zresztą pozostałych, które wyszły spod jej pióra, emocje są bardzo ważne. Autorka z dużym wyczuciem kreśli tło obyczajowe. Sprawnie zagłębia się w psychologiczne aspekty ludzkiego funkcjonowania. Jej powieści pozbawione są krwawych szczegółów, epatowania przemocą i wulgarnym językiem. Udowadnia, że nawet dziś, kiedy każdego miesiąca premierę mają dziesiątki powieści kryminalnych, nadal można iść wytyczoną przez siebie ścieżką. Dbając o detale, język, ton narracji i fabularną spójność.

Dokładnie przygotowana relacja autorki w zapatrywaniu się na temat obecnej inwazji, jest w stanie zmienić perspektywę człowieka, który dotychczas bronił działań Izraela, wymieniając jako główną przyczynę działania Hamasu z października. Nie, ten konflikt zaogniał się i gasł przez lata, ścierał się podsycany nastrojami skrajnych ugrupowań przez ostatnie dziesięciolecia, a to co bulwersuje dziś i budzi niepokój to to, że wcale nie odrobiliśmy lekcji z historii. Podbijając kosmos i w dobie rozwoju AI, nadal dochodzi do tak przerażających w skutkach decyzji, gdzie giną setki tysięcy ludzi, cierpiąc głód, uchylając się od bomb i dronów, a za przysłowiowym płotem ludzie siedzą w kawiarni i cieszą się z upadku drugiego człowieka.

Tom trzeci opowiada historię drugiego syna – Benedicta, który na balu maskowym spotyka niezwykłą piękność. Niestety, jak to bywa w baśniach, o północy kobieta znika zostawiając rękawiczkę. Wybranką okazuje się pokojówka Sophie Beckett, której losy rodzinne są bardzo trudne. Kiedy Benedict znów spotyka dziewczynę, już jako służącą, zakochuje się w niej. Jednak to nie są czasy wolności wyborów ukochanego, dlatego proponuje dziewczynie zostanie jego kochanką (!). Sophie, twardo stąpająca po ziemi, opiera się i odrzuca propozycję "dżentelmena". Czy wytrwa w swoim postanowieniu? Czy jednak uczucie będzie silniejsze niż własne zasady moralne? A może Benedict stawi czoło elicie i sam się z niej wykluczy poślubiając Sophie?

Kościelny nie wymyśla zła – on je widział. Wielu czytelników za to właśnie go ceni. Za tę umiejętność ukazywania rzeczywistości obdartej z literackiej fantazji. Jeśli Piotr Kościelny opisuje melinę narkomanów, to możemy być pewni, że widział ją naprawdę. Realizm porażający dosłownością, brudem i smrodem – niewielu jest chyba pisarzy, którzy są tak bardzo przekonujący pisząc o największym ludzkim szambie. Uważam to za zaletę pisarstwa Piotra Kościelnego. Jego doświadczenia są jego atutami. Potrafi operować nimi tak, by budować prawdziwe emocje.