To, co do mnie przemawia to przede wszystkim świetnie opowiedziana historia. Trzecioosobowa narracja sprawia, że zamiast wczuwać się w rolę bohatera stajemy się biernymi obserwatorami wydarzeń. To dobrze, bowiem całość możemy ujrzeć z perspektywy trzech osób, których losy są ze sobą ściśle powiązane. Elantris, poza wspomnianą wyżej, okalaną aurą tajemniczości i magii prezentuje nam również świat pełen politycznych intryg i spisków. Zostały one bardzo dobrze napisane i wplecione w rozwój zdarzeń, często zaskakując zwrotem akcji w najmniej spodziewanym momencie.

  Ciekawe ilustracje oraz teksty dostosowane do wieku dziecka powodują, iż ta pozycja jest bardzo interesującą propozycją mogącą wspierać rozwój maluchów. Pierwsze książeczki skupiają się na wspieraniu widzenia kontrastowego, kolejne rozwijają inne umiejętności, poprzez łączenie obrazu ze słowami czy też opisami historyjek przeżywających przygody sympatycznych bohaterów.

Z kolei autorka książki nie grzeszy kunsztem literackim ani reporterskim, a jej książkę może i zalicza się do literatury faktu, ale ocieka z każdej strony kiczem i zdaniami ulepionymi raczej na miarę „50 twarzy Greya”. I jest to ogromna szkoda, bo w „Sekretach księżniczki” poruszane są ważne tematy, jednak ubrane w zakrawające o grafomanię zdania i infantylne rozmyślania Sułtany. I z przerażeniem patrzę na plakaty promujące te wszystkie książki o kobietach szejków czy walczących z terrorystami i nie godzę się na ten trend, który upraszcza rzeczywistość, często ją także przekłamując.

  Veron i Kahn analizują miejsce i rolę kobiet w trzech najpotężniejszych włoskich organizacjach mafijnych: cosa nostrze na Sycylii, ndranghecie w Kalabrii oraz komorze w Kampanii. Czas pomijania roli kobiet w mafii dawno już minął. Są już nie tylko ofiarami, stały się strażniczkami mafijnej obyczajowości. To historie kobiet, które żyją zgodnie z rolą narzuconą przez mafijną tradycję, kobiet próbujących się buntować i kobiet, które rządziły na równi z mężczyznami. Interesująca lektura poparta bogatą bibliografią.

Niechętną postawę Hłaski wobec zajęcia się tą sprawą zmienia odkrycie, którego dokonał podczas zdejmowania plakatów ze ściany w swoim mieszkaniu. W 1989 roku ojciec Hłaski przepadł jak kamień. Zapiski na plakacie wykonane ręką ojca, budzą w Marcinie stare demony. Desperacko chwyta się nadziei, iż pojawiła się szansa by w końcu wyjaśnić sprawę sprzed  lat. Dwie historie zaginięć, sprzed roku i sprzed 26 lat, stają się jedna środkiem, a druga celem. Czy takie podejście pomoże Hłasce w dotarciu do prawdy?