Książka składa się zarówno z przemyśleń Autorki, jej wywiadów z przeróżnymi osobistościami, fragmentów wywiadów, których ona sama udzieliła, ale też z felietonów, które napisała. Opis na okładce sugeruje nam, że ten chaos powinien się układać w jeden spójny obraz. Mnie dość trudno było go dostrzec. Być może Czytelnik odniesie na tym polu większy sukces.

Oates nie odpuszcza nikomu – ze względu na to, że Ofiara pisana jest z perspektywy kilku bohaterów, czytelnik ma możliwość poznania ich spojrzenia na sytuację, w której znalazła się (i którą, poniekąd, wywołała) Sybilla. Jednocześnie odbiorca powieści może wyrobić sobie własne zdanie na temat zachowania każdego z bohaterów i tego, kto tak naprawdę jest szczery w swoim postępowaniu, a kto dba wyłącznie o własne interesy. Każda z postaci książki ma coś za uszami, każda – teoretycznie walcząc w sprawie Sybilii – stara się coś uzyskać dzięki tragedii nastolatki dla siebie. Bohaterowie Ofiary to bardzo wiarygodnie odmalowane, interesujące charaktery, które warto poznać.

Udokumentowanych faktów historycznych mamy w książce jak na lekarstwo, starcie dwóch cywilizacji zamyka się w jednej krwawej potyczce, a wielkie namiętności zostają sprowadzone do podstawowych ludzkich żądz i kilku słodkich słów między młodocianymi kochankami. Autor znalazł również miejsce na modny ostatnio konflikt kulturalny o motywach ekologicznych, w którym nasza planeta poprzez sny szamanki wzywa o opamiętanie, gdyż krucha równowaga natury, raz naruszona, z trudem wraca do swego pierwotnego stanu. A ludzie jak wiadomo, na czele z jurnymi Wikingami, rozmnażają się ponad miarę i eksploatują swą matkę-ziemię do cna, już w czasach wczesnego średniowiecza.

Jednak zgłębiając historię Łodzi, zwłaszcza tę kryminalną dowiemy się, że większość tych wydarzeń miała miejsce naprawdę. Bonda nadała im tylko narrację i wplotła sprytnie do opowieści o Saszy Załuskiej. To właśnie w tej książce jest tak wciągające. Dajmy na to, postać strażaka, który dorabia sobie tańcząc w nocnym klubie, jest postacią z rzeczywistości pozaliterackiej. Został on negatywnie rozsławiony przez film nagrany i przesłany za pomocą Internetu, na którym napada na Palestyńczyka. Taki właśnie wątek znajdziemy w Lampionach. Interesujący się historią, bez trudu znajdą inne fakty, jak wstrzymana budowa meczetu, czy atak na Bogusława Lindę. To ten aktor nazwał później Łódź „miastem meneli”, co później często w swojej książce wykorzystuje autorka. Możemy się tylko zastanawiać, czy to jedynie przypadek, że jeden z bohaterów kryminału ma na imię Boguś.

Duże, realistyczne fotografie ukazują poszczególne gatunki w bardzo nietypowych sytuacjach, tak by zaciekawić nawet starszego czytelnika. Druk dostosowany jest do możliwości dzieci rozpoczynających swoją przygodę z czytaniem, a treść jest tak ułożona, że zainteresuje też rodzica, który czyta dziecku na dobranoc.