Świat przedstawiony w powieści Kąckiego to nieprzyjemne, niesprawiedliwe miejsce, w którym ci, którzy mają środki i możliwości do tego, by wykorzystywać słabszych, robią to bez skrępowania. Autor pokazuje też, z jakimi konsekwencjami takiego postępowania muszą borykać się ci, którzy stali się ofiarami tych silniejszych. Jak niekiedy tragiczne w skutkach mogą okazać się manipulacje tych, którzy myślą tylko i wyłącznie o własnym dobrobycie, idąc (niekiedy dosłownie) po trupach do celu.

Książka przedstawia bardzo nieprzewidywalną i ciekawie rozegraną fabułę. Sprawa samobójstw mogłaby wydawać się dość prosta i każdy wielbiciel tego typu książek mógłby pomyśleć, że wie, jak to się potoczy już od samego początku – myślałam tak aż do końca, jednak autorka ubiegła mnie i nie rozwiązała zagadki aż do ostatnich stron książki, a jej zakończenie było nieprawdopodobne lecz całkiem logiczne  jak się potem okazało. Opowieść interesująco miesza w sobie wątki obyczajowe i kryminalne, które umiejętnie w pewnym momencie łączą się ze sobą. Każdy rozdział kończy się tak, że nie jesteśmy w stanie przerwać i musimy doczytać kolejny.

Inwigilacja to nie tylko kolejna część przygód Chyłki i Oryńskiego, jest to przede wszystkim świetna lektura ze współczesnym tłem. Sprawy, które mogą się dziać blisko nas. Terroryzm, inwigilacja obywateli przez służby specjalne, a wszystko przedstawione w tak realny sposób, że momentami aż przechodziły mnie ciarki. Książka przez współczesną tematykę wciąga jeszcze bardziej i czyta się ją właściwie jednym tchem. Mam wrażenie, że z każdą kolejną częścią tej serii autor podejmuje coraz ciekawsze tematy, a każda następna książka coraz bardziej wciąga fabułą. Zakończenie Inwigilacji mocno uderzyło mnie w twarz i pozostawiło ogromny niedosyt oraz chęć na więcej.

Zakładnik to świetna propozycja dla wszystkich miłośników dobrego, inteligentnego, mocnego kryminału w polskim wydaniu. Pasjonująca fabuła, intrygująca akcja, ciekawe postacie – wszystko to wpływa na to, iż książkę Przemysława Borkowskiego uznaję za jedną z najlepszych powieści kryminalnych tego roku. Co więcej, mam wielką nadzieję i wiarę również w to, iż książka ta nie stanowiła tylko jednorazowego spotkania z tymi bohaterami i że w nieodległej przyszłości przyjdzie mi raz jeszcze zatopić się w lekturze o pasjonujących przygodach tej niezwykłej pary.

Gdyby ktoś zapytał mnie o pierwsze skojarzenie dotyczące recenzowanej pozycji, to byłby nim ogrom informacji. Piotr Łopuszański przywołał bardzo dużo nazwisk i utworów (znanych oraz zapomnianych). Stworzył opowieść o ludziach i historii, w mniejszym stopniu o mieście, z umiarkowaną ilością własnych ocen. W mojej pamięci po lekturze pozostaną przede wszystkim anegdoty i ciekawostki z życia literatów. Autor bardzo płynnie przenosił uwagę z osoby na osobę, np. kilka akapitów poświęcił Marii Dąbrowskiej, w ostatnim nawiązywał do Jerzego Andrzejewskiego, a w następnym podał kwoty otrzymane za Popiół i diament i dalej rozwijał temat nagród państwowych.