Michał Wójcik rozmawia z Zofią Posmysz, autorką Pasażerki i innych dzieł z gatunku literatury obozowej jak to możliwe, że po Auschwitz, Ravensbruck, Neustadt-Glewe istnieje dobre życie. Jak to możliwe, że po doświadczeniach, które dla wielu współczesnych są tak niewyobrażalne, że aż nierzeczywiste, można żyć normalnie? Jak to w ogóle możliwe, że te wydarzenia dało się przeżyć?

George Harrar bardzo subtelnie, acz konsekwetnie wodzi czytelnika za nos przez całą książkę. Podrzuca kolejne sugestie, ale tak naprawdę do końca lektury nie można być pewnym, czy Birch jest niewinny, czy może rzeczywiście można mu coś zarzucić. W trakcie rozwijania się narracji okazuje się, że nasz profesor ma swoje za uszami, mieszają mu się pewne fakty i wydarzenia do tego stopnia, że nawet żona zaczyna wątpić w jego brak zaangażowania w tę sprawę. I nagle czytelnik sam zaczyna sobie zadawać pytanie – czy Evan Birch jest tak opanowany, ponieważ został niesłusznie oskarżony, czy może dlatego, że jest wyrachowany i potrafi doskonale oszukiwa

Książeczka zmieści się w większej kieszeni, kosztuje mniej niż wysokiej klasy pudełko belgijskich czekoladek, przetrwa dłużej niż wiązanka ciętych róż. Wywoła uśmiech, zadumę, może nawet wyciśnie łezkę? Drobne sentencje zostają w pamięci, można je wpisać do pamiętnika, nosić w sercu i w butonierce.

Jako miłośnik Schopenhauera, doświadczony wspólną z Malinowskim podróżą na Cejlon był Witkacy zafascynowany religiami Dalekiego Wschodu. Nie myślmy jednak, że przyjmował bezkrytycznie buddyjskie teksty. W stylu autora Pożegnania jesieni jest raczej długoletnie siłowanie się z doktryną z zachowaniem dużego marginesu samodzielności. Za decyzją o „mahatmieniu”, okresowym przyjęciu praktyk duchowo-cielesnych stało pragnienie osiągnięcia duchowej doskonałości, i co może nawet ważniejsze, powrotu sił twórczych, wyżyn na polu Sztuki.

Książka Joanny Muchy stanowi bardzo ciekawą, intrygującą i także niezwykle klimatyczną opowieść o życiu po "końcu świata", który w tym przypadku przybrał bardzo niecodzienną formę. Formę opartą nie na wojnie, nuklearnej pożodze, czy też naturalnym kataklizmie, lecz na bliżej niewytłumaczalnej epidemii ograniczającej, a właściwie niemalże całkowicie niszczącej, ludzką inteligencję, sprowadzając umysł człowieka do epoki kamienia. Wraz z lekturą tej pozycji uświadczymy wielkiej i barwnej przygody, mnóstwa strasznych i dramatycznych chwil z przemocą w tle, jak i również moc silnych i najprawdziwszych wzruszeń nad losem bohaterów historii, którym przyjdzie zmierzyć się z bólem, niesprawiedliwością i śmiercią.