Wieś Selbongen. Nikt nie wie skąd wzięła się nazwa tej odciętej od reszty świata osady. Kiedy przybywają misjonarze z Niemiec, życie mieszkańców zmienia się. Poznają "Księgę Mormona". Nowa religia nie wszystkim się podoba. Agata, bohaterka powieści, przyjmuje chrzest, wychodzi za mąż, bo tak trzeba. Czuje jednak, że to nie jej życie. Ma marzenia, które nigdy się nie spełnią. Spotyka ją wielka tragedia, po której już nigdy nie dochodzi do siebie. Żyje jednak, pilnując grobu ukochanego syna. W 1998 roku jej droga krzyżuje się ze śledztwem i poszukiwaniami.

  Książka, choć jest kolejną z sagi, można czytać również osobno. Autorka często tłumaczy pokrótce wątki, które zdarzyły się w poprzednich częściach, by zrozumieć sytuację bohatera. Była to pierwsza książka z serii, którą przeczytałam i nie miałam najmniejszego problemu by szybko ,,nauczyć się'' bohaterów. To duży plus.

Gorące mleko to dowód na siłę języka, który tak jak miłość Soffi do matki – tnie bardzo głęboko. Krótkie, metaforyczne zdania, wydobywające się z pierwszoosobowej narracji Sofii. Opis otaczającego ją świata, który powoli zaczyna ją wypełniać, prozaicznych czynności, które pozwalają jej wyjść z izolacji. W pełni zasłużona nominacja do Man Booker Prize. Kawał dobrej literatury rozwarstwiającej myśli i zbijającej je z powrotem w gorzko-słodkie postrzeganie rzeczywistości.

Kim jest tajemniczy Borys, niewiele mówiący o sobie, wyjeżdżający na koncerty jako gitarzysta niszowego zespołu?  Dlaczego zawsze nosi ze sobą dokumenty i jest nad wyraz pedantyczny? A co z samą Elizą? Czy jej przeszłość jest tak krystalicznie czysta, jak sama chciałaby ją pamiętać? Wrażenie osaczenia to rzeczywiste zagrożenie czy echa wyrzutów sumienia? Czy Borys pojawił się na jej drodze rzeczywiście przypadkowo czy była  to konsekwencja misternie przygotowanego planu?

Sarajewo. Rany są nadal zbyt głębokie to opis próbującej się wylizać z ran Bośni, która, jak mówi jeden z bohaterów, jest jak człowiek chory na raka. Nad głośnymi sarajewskimi uliczkami wisi widmo wojny, ale wojny totalnej, którą może rozpętać porwane nacjonalizmem nowe pokolenie. A Unia Europejska czeka, nie wykazuje żadnego stanowiska, nie zmusza do niczego, tylko czeka i patrzy. Tak samo jak wcześniej ONZ patrzyło na ludobójstwo w Srebrenicy, tłumacząc się później, że nikt nie wiedział do czego może się posunąć Ratko Mladic.