Od kilku lat sięgam po twórczość Anny Kańtoch i uważam, że jest to chyba najbardziej niedoceniona polska pisarka literatury kryminalnej. Kańtoch ma ogromny talent i doskonały warsztat. Jest mistrzynią prozy kameralnej. Potrafi, bez użycia dużych środków, zbudować solidną fabułę, osnuć mnóstwo interesujących wątków wokół z pozoru zwyczajnej zbrodni. Nie samo morderstwo jest dla niej ciekawe, a to jakie motywy kierują ludźmi

W przypadku tego zbioru warto też zwrócić uwagę na tytul – "Nie mówi się takich rzeczy" idealnie wkomponowuje się w to, co zawiera w sobie zbiór. Bo czy mówi się o mężczyznach, którzy umierają w puszczy, przy naszej granicy? Już nie. Albo czy wspomina się o niezbyt chwalebnych zachowaniach kogoś, kto w ogólnej świadomości uchodzi za Bohatera? Nie wypada. A wlasnie o tym są te teksty. O osobach i wydarzeniach, o których się nie mówi, o faktach, o których mówić glośno „nie wypada”.

Podobała mi się książka Briar Boleyn, ponieważ od razu wprowadziła bardzo dynamiczną akcję. Z początku nic nie było jasne, dopiero w ramach rozwoju fabuły, pewne zagadki zostawały rozwiązane. Należy też pamiętać, że jest to dopiero pierwsza część cyklu i nie wszystkie karty zostały odkryte. Niemniej jednak mroczny klimat i ostre napięcie między bohaterami bardzo mi odpowiadały. Nie mogę już się doczekać kolejnej części, Myślę, że Briar Boleyn jeszcze nas mocno zaskoczy.

Na początku myślałam, że będzie to pozycja bardzo zbliżona do wcześniejszej serii Montgomery. Doszukiwałam się w Emily cech charakterystycznych dla Anne. Pomimo iż obydwie były sierotami i bazowały na przyjaźni, to te dwie postacie są skrajnie różne. Emily jest zdecydowanie bardziej uparta, dumna, z większą trudnością mierzy się ze swoimi emocjami. Zawsze myślałam, że to Anne jest postacią najbardziej charakterną w prozie Montgomery, jednak nie znałam jeszcze Emily! To bohaterka, która powinna być wzorem do naśladowania dla wszystkich dziewczynek, jak walczyć o siebie z uporem, ale też z determinacją i sił

Gdy słyszymy określenie „powieść płaszcza i szpady” od razu nasze myśli biegną w kierunku „Trzech muszkieterów” – powieści, która mimo upływu lat nie traci nic ze swojej świeżości i aktualności. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego – oto motto tej historii. To uniwersalna opowieść o honorze, odwadze, przyjaźni i wielkim poświęceniu. Napisana w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku, książka, która nawet teraz, oczarowuje biegłością narracji, humorem i niesamowitą przygodą. Klasyka powieści awanturniczej. Powieść, która przy każdym kolejnym czytaniu na nowo porywa serca. W czym tkwi siła „Muszkieterów”? Co takiego sprawia, że historia ta nadal jest aktualna?