W parostronnicowych i zwięzłych historiach, poznajemy najczęściej chowaną w szkolnych przekazach naturę i skłonności znanych i zasłużonych postaci. Inaczej wychodząc z szkoły podstawowej, Aleksandra Wielkiego bardziej zapamiętalibyśmy za jego zdrowie do nieustannych libacji, a nie za zdobycza terytorialne. Królowa Wiktoria też już by się nie jawiła jako bohaterska młoda monarchini, tylko jako baron(ka) narkotykowa!

Wiele z tych wywiadów pozwoliło wreszcie poznać aktorów jako zwykłych ludzi – dali sobie przyzwolenie na pokazanie słabości i miękkiego podbrzusza, co realnie budzi szacunek. Jednocześnie w „Rozmowach z Aktorami ze Starego Teatru” padają też pytania dotyczące fuksówki czy przemocy w teatrze, dzięki czemu książka Konopczyńskiej-Toty wchodzi w ciekawą dyskusję z ostatnią głośną publikacją Igi Dzieciuchowicz „Teatr. Rodzina patologiczna”. Czytelnik poznaje także różne smaczki związane ze spektaklami Starego czy metody pracy nad rolą, co jest niezwykle interesujące, bo nie ma tutaj uniwersalnego sposobu i każdy aktor prezentuje indywidualne podejście do tematu.

Twórczość Fernandy Melchor na pewno nie jest dla osób, które w literaturze szukają ukojenia i odprężenia. Tutaj nie ma szczęśliwych zakończeń, miłosnych uniesień ani kolorowych fajerwerków. Jest za to jazda bez trzymanki przez meksykańskie slumsy, narkotykowe omamy i alkoholowe bełkoty. Bohaterowie to ludzie, z którymi większość z nas nie chciałaby mieć do czynienia. Zarabiają na ulicy, sprzedając swoje ciała, a przemocą rozwiązują problemy. I chyba na każdej książce tej meksykańskiej pisarki powinno widnieć ostrzeżenie: „tylko dla czytelników o mocnych nerwach”.

Wypadek, podobnie jak Nauczycieli, przeczytałam prawie na jednym posiedzeniu. Krótkie, dynamiczne rozdziały, zmieniająca się perspektywa bohaterów, klimat lęku i niepokoju to cechy rozpoznawcze stylu Freidy McFadden, za które ją cenię. Wypadek wychodzi jednak trochę gorzej w porównaniu do wcześniejszej książki, ponieważ w tym przypadku nie doznałam autentycznego szoku na sam koniec książki ani też w trakcie. Była to dobra historia, ale nie zrobiła na mnie takiego piorunującego wrażenia jak Nauczyciele.

Eitan Rose, reumatolog, powraca do londyńskiego szpitala po urlopie zdrowotnym. Jeśli sądził, że powrót na stare śmieci wzmocni jego psychikę i pozwoli mu ostatecznie rozliczyć się z demonami przeszłości, to grubo się mylił. Z rosnącym zachwytem poznajemy kolejne perypetie Eitana, a autor naprawdę dopilnował, żeby nie było nudno. Nieprawdopodobne zwroty akcji, gonią się niczym nabuzowane słodyczami dzieciaki. Anglicy potrafią w komedię, bez dwóch zdań. Historia poprowadzona jest na kilka głosów ludzi z odrębnych światów. Sprytnie to sobie Kay wykoncypował, narracja od razu robi się ciekawsza