Na wypróbowanie przepisów zaproponowanych przez autorkę, nie potrzeba ani wiele czasu ani wybitnego doświadczenia kulinarnego. Już brzmi to jak przepis na sukces, prawda? Wśród propozycji znajdziemy wszystko to, co można przygotować przy pomocy patelni, jak sugeruje sam tytuł, choć autorka dorzuca kilka swoich osobistych hitów, już nie z patelni.

Autorka, Urszula Wojciechowska, prawilnie zaczyna od historii fermentacji, wyjaśnia różnice między poszczególnymi jej rodzajami, nie zapomina oczywiście o ich właściwościach zdrowotnych. Gdy już możemy poczuć się wyedukowani w podstawach, przechodzimy do kroku następnego, jakim jest proces kiszenia, wraz z praktyką, jak takowy przeprowadzić. Czyli w czym, z czym, w jakiej temperaturze, jak długo i jak te nasze dzieła przechowywać.

Gry towarzyszą nam od tysiącleci. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile ich powstało na wszystkich kontynentach zamieszkanych przez ludzi. Podczas licznych podróży po świecie Marcus du Sautoy poznał wiele z nich (planszowych, karcianych, komputerowych), wywodzących się z rozmaitych kultur. Część z nich doskonale znamy m.in. szachy czy kółko i krzyżyk, ale dzięki „W 80 gier dookoła świata” mamy możliwość poszerzenia naszej wiedzy o kolejne przykłady. Poza perspektywą matematyka autor zahacza również o antropologię i filozofię, a także elementy własnej biografii. Uprzedzam, żeby nie obawiać się tych treści, gdyż są one przystępnie i ciekawie podane. Co do naszej głównej bohaterki, wymaga ona od czytelnika pewnej znajomości jej podstaw, a przede wszystkim odłożeni na bok uprzedzeń wyniesionych ze szkoły.

Zapisując się do ośrodka szkolenia kierowców klient oddaje się w ręce instruktora – człowieka, którego od pozostałych śmiertelników odróżnia posiadanie odpowiednich umiejętności i wiedzy potwierdzonych egzaminem. Poza tym są oni zwykłymi ludźmi. Takimi właśnie ukazała ich Agnieszka Gałuszka, sama wykonująca ten zawód. Jak w każdej profesji są ambitni instruktorzy stawiający sobie za punkt honoru jak najlepsze nauczenie kursanta bezpiecznej jazdy, ale są też „wyjeżdżacze godzin” niezaangażowani w swoją pracę. Z kolei adepci sztuki prowadzenia samochodu stanowią mozaikę ludzkich osobowości, przysparzając swym nauczycielom niemało siwych włosów, a także docierając do (wciąż przesuwanych) granic ich cierpliwość.

Szczególnie warto docenić ludzki, empatyczny ton autorki – bez oceniania, za to z dużą dawką zrozumienia dla dzieci i ich opiekunów. Jako rodzic dziecka zdiagnozowanego pod kątem występowania ADHD, mogę znaleźć tu wiele wskazówek, jakie faktycznie odniosą skutek w naszym codziennym funkcjonowaniu w domu czy w szkole.