Podczas rozmowy bardzo dużo możemy dowiedzieć się o życiu, młodości Stroopa, ponieważ sam był bardzo oszczędny w słowach, jeśli chodzi o zbrodnie, których był świadkiem. Wiedział, że wiedza Moczarskiego mogłaby zostać wykorzystana przeciwko niemu i po cichu zapewne liczył jeszcze na pozytywne rozwiązanie jego sprawy. Jednak Moczarskiemu nie chodziło o zdemaskowanie go jako zbrodniarza, wszak już mu to udowodniono. Chodziło mu o coś zupełnie innego. Chciał pokazać portret psychologiczny człowieka, który stał się zwierzęciem w ludzkiej skórze. Co więcej, ich rozmowa pokazuje jak różne są także mentalności ówczesnych Niemców i Polaków. Stroop nie mógł wszak zrozumieć zachowania Polaków w niektórych sytuacjach. Dla niego wiele rzeczy było malowane jedynie w dwóch kolorach: białym i czarnym.

Nie powiem, że nie spodziewałam się rozwiązań, które zaproponowała autorka. Spodziewałam się takiej kreacji Lucasa i spodziewałam się takiego zakończenia. I powiem szczerze, że cieszę się, że się nie pomyliłam! Bardzo podobało mi się moje kolejne spotkanie z książką Aleksandry Muraszki. Nadal podtrzymuje zdanie z poprzedniego tomu, że ogólny koncept na książkę jest rewelacyjny. Nie spodziewałam się, że lektura dla młodszych czytelników tak bardzo mnie wciągnie i pozwoli na chwilę zapomnieć o wszystkim, co mnie otacza. Mogę powiedzieć, że autorka nadal trzyma formę i myślę, że nie zmieni się to przy okazji zapowiedzianego trzeciego tomu.

Hendrix to młody, zapalczywy lew. On nie pisze grozy – on definiuje ją na nowo. Obala klasyczne formaty, zgłębia tematy, które dla innych nie są wystarczająco dobrze rokujące, obnaża hipokryzję. Oddaje głos tym, którzy mieli milczeć na zawsze. Fascynuje mnie potęga jego wyobraźni i niesamowita empatia. Bardzo rzadko zdarza się, by mężczyzna tak wiernie oddał kobiece portrety psychologiczne, uchwycił cienką nić relacji tworzącej się między kobietami i oddał ich rozterki. Tymczasem Hendrix pisze tak, że ta powieść uderza nas obuchem w głowę.

Gardner zręcznie dzieli opowieść na kilka planów narracyjnych. Obok metodycznego śledztwa D.D. Warren, poznajemy wstrząsające perspektywy dwóch kluczowych kobiet. Victoria, matka zmagająca się w samotności z chorobą psychiczną swojego syna Evana, opowiada o bezgranicznej miłości i wyczerpaniu, balansując na krawędzi wytrzymałości. Danielle Burton, jedyna ocalała ze swojej rodzinnej tragedii sprzed lat, próbuje zadośćuczynić przeszłości, pracując na oddziale psychiatrycznym i mierząc się z demonami pacjentów oraz własnymi. Te trzy perspektywy łączą się w intrygującą i nieoczywistą całość.

Świat Vigrid jest bez wątpienia jednym z największych atutów trylogii. John Gwynne czerpie pełnymi garściami z mitologii nordyckiej, tworząc krainę surową, szorstką i przesyconą autentycznym, pierwotnym duchem. Jest to świat wiarygodny i brutalny, gdzie honor znaczy więcej niż życie, a walka jest codziennością. Inspiracja nordycką mitologią sprawia, że świat jest gęsty i immersyjny, a przebudzeni bogowie, mityczne stworzenia czy magia krwi nie są tylko ozdobnikami, stanowią ważny element fabuły, wpływający bezpośrednio na decyzję i losy bohaterów. Dynamika osiąga punkt kulminacyjny, książka jest napędzana nieustanną akcją, gdzie bitwa goni bitwę. Tempo jest niezwykle szybkie, a toczące się wydarzenia są intensywne i emocjonalne. Finałowy tom skupia się na epickich starciach, w pełni wykorzystując potencjał wojenny budowany w poprzednich częściach.