Fiodor Dostojewski nie opisuje swoich bohaterów. On poddaje ich wiwisekcji. Każda z tych postaci jest tak złożona, tak wieloznaczna, że trudno jest przyjąć wobec nich jednoznaczne odczucia. Czytając tę krótką, ale jakże charakterną opowieść, poczuć możemy się tak, jakbyśmy obserwowali życie stada mrówek w formikarium.

Największą zaletą książki są zdecydowanie ilustracje: są kolorowe, zabawne i przyciągają uwagę. Tekst jest prosty i krótki, więc nawet młodsze dzieci nie będą się nudzić w trakcie lektury. "Genialne nosy" rozwijają ciekawość świata i pokazują, że przyroda potrafi być naprawdę zaskakująca.

Autorki tłumaczą wszysto prostym językiem. Pokazują, jak skupić się na tym, na co mamy wpływ i nie przejmować się rzeczami, których nie możemy zmienić. Ćwiczenia pomagają lepiej poznać siebie, uspokoić myśli i nabrać dystansu do problemów.  

Autorka w bardzo emocjonalny sposób pokazuje, jak różne mogą być kobiece doświadczenia i jak cienka granica dzieli ocenianie innych od zrozumienia ich sytuacji. Każda z bohaterek zmaga się bowiem z własnymi demonami, a ich historie wzajemnie się przeplatają, tworząc wielowymiarową opowieść o strachu, nadziei i walce o siebie.

Amy jest studentką medycyny, odbywającą właśnie zajęcia z psychiatrii. Kiedy zostaje przydzielona do spędzenia nocnego dyżuru na Oddziale D – szpitalnej jednostce całodobowej opieki psychiatrycznej, od samego początku ma złe przeczucia. Wraz z rozpoczęciem zmiany kobieta nabiera coraz większych podejrzeń, że tej nocy wydarzy się coś złego. Powracają do niej wspomnienia z przeszłości, które skrzętnie ukrywa przed wszystkimi. Z upływem kolejnych godzin Amy nabiera przekonania, że w obrębie tych ściśle strzeżonych murów dzieje się coś strasznego. Gdy pacjenci i personel zaczynają znikać bez śladu, staje się jasne, że wszyscy na oddziale są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.