"Układ" Elle Kennedy został wydany w 2015 roku i to czuć. Widać te popularne na tamte lata motywy w new adult, ten język i zachowania bohaterów. Momentami chciało się przewrócić oczami, ale nie ze złości czy irytacji, tylko raczej rozbawienia lub lekkiego zażenowania. Zwłaszcza na widok określenia seksować dostawało się ciarek cringe’u, ale na szczęście było tego niewiele, a sama historia bardzo mi się podobała. Przez to, że jest ona dość stara, to spodziewałam się wielu znanych i oklepanych rozwiązań, a miło się zaskoczyłam. Kłótnia z chłopakiem nie musi skończyć się strzeleniem focha i cichymi dniami, jak to czasami w literaturze bywało, a męski bohater może zakochać się wcześniej niż dziewczyna i starać się nią zaopiekować, a nie tylko dobrać do jej majtek.

Ciara ma idealne życie, przynajmniej tak wynika z jej Instagrama. W rzeczywistości jednak wszystko wygląda zupełnie inaczej. Kobieta za wszelką cenę dba o pozory i nie zamierza dopuścić, by ktokolwiek poznał prawdę. Dla niej najważniejsze są podziw i uwielbienie. Jej przyjaciółka Mishti zazdrości jej życia niczym z obrazka, ponieważ sama tkwi w zaaranżowanym przez rodziców małżeństwie, które nie daje jej szczęścia.Lauren żyje według własnych zasad i sprawia wrażenie spełnionej, choć niekoniecznie akceptowanej przez resztę osiedlowych mam. Ciara jej nie znosi.

Książka przybliża realia ciężkich chorób psychicznych, pokazuje jak można odnaleźć się w nowych rolach i dbać o siebie. Kiedy z partnera stajemy się również opiekunem, dynamika związku bardzo się zmienia i wymaga to dużej świadomości i otwartości. Katherine i Izzy pokazują, że można poradzić sobie z takim wyzwaniem. Książka ta wnosi nadzieję i pokazuje, że akceptacja tego, co życie przynosi i gra kartami, jakie ono rozdaje jest często jedynym rozwiązaniem, które przekierowuje energię w sensowny sposób. Dbający o siebie opiekun i czujący bezpieczeństwo partner doświadczający choroby, mogą rozwijać swój związek i napełniać go miłością i troską.

Od samego początku urzekł mnie styl pisania Kim Ho-Yeona. Ciężko mi wskazać, co konkretnie sprawiło, że nie mogłam oderwać się od czytania, a w chwilach przerw czekałam tylko, aż wrócę do książki. Zarówno dialogi, opisy przeżyć wewnętrznych bohaterki, poprowadzona fabuła i przewijający się od początku do końca motyw Don Kichota, były utrzymane na wysokim poziomie. Angażowałam się w akcję razem z Sol, która nie tylko wytrwale poszukiwała pana Dona, ale jednocześnie rozwijała swój kanał na YouTube

Największą zaletą tego retro kryminału jest właśnie klimat przedwojennej Warszawy. Razem z rozwijającą się fabułą i bohaterami przyjemnie płynie się stolicą z dawnych lat. Jeśli za sprawę biorą się: silny kobiecy charakter, nieokiełznany jej pracownik i wierny pomocnik oraz szwagier-policjant, dla którego rodzina jest najważniejsza, to wszystko może się zdażyć!