Czy w książce dla najmłodszych możliwe jest połączenie zabawy, nauki i magii? Czy bajki opowiadane przez dziadka niesfornym wnukom mogą nieść ze sobą wielkie pokłady mądrości? Czy ktoś, kto swoje zawodowe życie poświęcił badaniom naukowym może być dobrym narratorem? „Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć” to urocza książka, którą niedawno wydało wydawnictwo Zysk i S-ka. Jej autorem jest Giorgi Parisi. Człowiek nie mający związku z literaturą, ale za to znany z zupełnie innej strony.
Giorgi Parisi urodził się w 1948 roku w Rzymie. To laureat licznych nagród naukowych. W tym tej najważniejszej – w 2021 roku uhonorowany został Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie zależności między nieuporządkowaniem a fluktuacjami w układach fizycznych na skalach od atomowych po planetarne. Dla laika brzmi to złowieszczo niezrozumiale. Porzućmy więc to zagadnienie i przyjrzyjmy się literackiej odsłonie Parisiego. „Zielona mucha” to jego debiut literacki. Zbiór pięciu bajek, które przeplatane są ciekawostkami z otaczającego nas świata. Tak uroczo objaśnionymi, by w dziecku wzbudzić żyłkę badacza.
Bohaterami są w tej historii dziadek i trójka jego wnuków. Chłopcy lubią psocić i nie zawsze słuchają się starszych. A na dodatek nie lubią wcześnie chodzić spać. I nic tutaj nie pomaga, ani czary, ani zaklęcia, ani merytoryczne argumenty. Dziadek wymyśla więc sposób na niesfornych wnuków: opowiada im bajki. Krótkie, ale niosące ze sobą morały opowieści. Tak oto poznajemy pewnego rybaka, który nie lubił sałaty. A także króla, który sądził, że słowo „chcę” stanowi o jego sile. I zieloną muchę, która posiada całkiem zaskakujące umiejętności. Piękne, niedługie powiastki, które bardzo dobrze sprawdzą się jako lektura dla młodszej części czytelników. Opowieści Giorgio Parisiego są bardzo proste, ale to właśnie jest ich siłą. Krótkie teksty, które pobudzają wyobraźnię i ukazują przykłady tego, jak niewiele potrzeba, by stać się lepszym dla innych. Uczą o podstawowych prawdach w lekki i miły sposób. Bardzo podoba mi się bajka „Tonino, żółw i ropucha” opowiadająca historię rybaka, który nie chciał jeść truskawek i sałaty. Myślę, że lektura tych bajeczek będzie świetnym relaksem dla rodziców i ich pociech. Historie zawierają w sobie dużo prawdy i naturalnej mądrości. Pozbawione są przemocy. Trudno mi określić kategorię wiekową, do której są adresowane, ponieważ niezmiennie uważam, że bajki są dla ludzi w wieku od 1 do 100 lat i nigdy nie jest się na nie za dużym. „Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć” na pewno spodobają się dzieciom w przedziale wiekowym 6–10 lat. Zapewniam, że ich formuła będzie dla nich dobrze przyswajalna.
Jeżeli bierzemy do rąk książkę dla dzieci, to zawsze zwracamy uwagę na to, jak jest wydana. Nie tylko jej treść musi być atrakcyjna, ale także i forma. Książka została wydana w dużym formacie i twardej oprawie. Litery są spore, dzięki czemu łatwo się ją czyta. Ilustracje autorstwa Camilli Pintonato powinny przypaść do gustu najmłodszym, chociaż mnie osobiście nie bardzo się one podobają. To nie jest styl ilustrowania, który lubię. Doceniam pomysł i kolorystykę, ale preferuję inny rodzaj kreski. Całość prezentuje się bardzo ładnie i będzie to książka, którą warto rozważyć jako prezent dla małego czytelnika. To jedna z tych książek, które wręcz krzyczą, by czytać je wspólnie z dzieckiem. Tym, co chyba najbardziej podoba mi się w książce Giorgio Parisiego, są krótkie opisy codziennych zdarzeń wytłumaczonych za pomocą fizycznych zjawisk w sposób bardzo przejrzysty dla dzieci. Jak to się dzieje, że balon unosi się w powietrzu na dodatek niosąc ze sobą ludzi? Dlaczego ptaki wirują stadnie nad koronami drzew? Tego i kilku innych ciekawostek dowiemy się w trakcie lektury „Zielonej muchy”. Koncepcja książki z bajkami łączącej naukową wiedzę o świecie jest fenomenalna. Parisi potrafił tak ująć opisy zjawisk, że coś, co młodemu człowiekowi wydawać się może strasznie złożone, okazuje się zrozumiałe i naturalne. To książka potrzebna. Życzyłabym sobie, by autor napisał więcej podobnych historii, ponieważ naprawdę w takiej formie literackiej tkwi duży potencjał. Nie zauważam także na rynku podobnych książek. A szkoda.
Człowiek nauki, ktoś, kto bada złożone zjawiska, często pozostające poza granicami zrozumienia zwykłych ludzi. Ktoś, kto w swojej dziedzinie zdobył wszystkie najważniejsze nagrody. Często takich ludzi postrzegamy jako zamkniętych w jednej kategorii i niedostępnych. Tymczasem Giorgio Parisi udowadnia, że naukowiec to także człowiek. Nauka zaś nie jest jedynie zbiorem wyszukanych terminów i zgłębianiem skomplikowanych zagadnień. Nauka to coś, co jest kluczem do zrozumienia otaczającego nas świata i nas samych. Naukowcy posiadać mogą wielką wyobraźnię. Urokliwe opowiastki, które powinny zagościć w każdym domu. Mówiące o tym, że nasza codzienność, to nie tylko my i nasze potrzeby. To także ludzie wśród których żyjemy. O tym jak być empatycznym. O tym, że warto „chcę” zastąpić „poproszę”. O tym, że możemy być szczęśliwi nie naruszając przestrzeni życiowej innych. Mądre, ładne bajki. Dla małych i dużych.
