Ji-hiye miała mieć dość nietypowe imię, a skończyła z tym najbardziej pospolitym. I podobnie jak jej imię, tak samo jej życie nie wyróżnia się niczym niezwykłym. Po skończeniu studiów rozpoczyna staż w Akademii Diamant i liczy, że jeśli się jej poszczęści, to dostanie się do centrali, do której nie dostała się niestety w oficjalnej rekrutacji. Jej staż wygląda jednak tak, jakby nigdy nie miał się skończyć. Nie widać żadnych szans ani na awans, ani nawet na normalną umowę o pracę. Z marazmu wyrywa ją pojawienie się w firmie nowego stażysty o imieniu Gyu-ok. Wraz z innymi osobami postanawiają dokonać ataku i sprzeciwić się strukturom panującym nie tylko w ich firmie, ale też w społeczeństwie.
Kontratak jest książką o rozczarowanych rzeczywistością trzydziestolatkach, samotnych, zagubionych, skazanych na śmieciowe umowy i wykorzystywanych przez tych, którzy mają większą władzę. Są uwikłani w niezrozumiałe struktury społeczne, z których nie potrafią się wydostać, chociaż powstaje tutaj pytanie, czy możliwa jest w ogóle jakakolwiek ucieczka?
Tytuł książki jest trochę przekorny, ponieważ do wielkiego kontrataku, jakiego moglibyśmy się spodziewać, nie dochodzi. Ci gniewni trzydziestoletni też nie są jacyś bardzo waleczni i chyba na tym polega trochę problem z tą książką, że o ile na początku akceptujemy powolną narrację, to w pewnym momencie historia staje się nijaka. Za dużo jest rozwleczonych opisów, które nie posuwają akcji, a bohaterowie nie wzbudzają zbyt wielu emocji. Nie ratuje tego też przesłanie, jakie ta historia niesie, ponieważ jest ono podane poniekąd na tacy. Podobnie jest z posłowiem od tłumaczki, umieszczonym na końcu książki i odwołującym się do różnych wydarzeń w Korei Południowej, między innymi protestów studentów, powstania i masakry w Gwangju. Tych burzliwych przemian po prostu nie ma w powieści Won-Pyong Sohn i ciężko w ogóle odnaleźć jakikolwiek zalążek inspiracji nimi.
