Klaudyna w Paryżu, Colette, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2011

   Po przeczytaniu Klaudyny w Paryżu niepewnie krąży mi po głowie słowo romans. Zaczynam się zastanawiać dlaczego. Skąd ten nieprzyjemny posmak typowy dla wszystkiego co opatrzone etykietą „wspaniałej historii miłosnej”? Być może stąd, że jest to powieść o rozkwicie uczuć, wybuchu nieokiełznanych dotąd emocji, o fascynacji i zauroczeniu. A może głównym jej tematem nie są miłosne rozterki Klaudyny tylko próba uchwycenia atmosfery ówczesnego Paryża, nakreślenia portretów śmietanki towarzyskiej
i zdemaskowania jej za pomocą kąśliwych uwag i delikatnej ironii? A może najcenniejsze są te spostrzeżenia dotyczące różnic
i podobieństw między kobiecością a męskością? Wszystko to co charakterystyczne dla płci od wyglądu, poprzez gestykulację, temperament, na doborze słów skończywszy? Oto cały szereg szczegółów, które o nas poświadczają, zacierając niekiedy granicę między tym co typowe i oto Klaudyna, która nam to subtelnie uwydatnia. W ostatecznym rozrachunku wszystkiego jest tu „po trochu”.

    Bohaterka opowiada nam o sobie i o otaczającym ją świecie. Poznajemy kuzyna Marcela, który w tajemnicy chowa zakazane liściki miłosne od ukochanego przyjaciela Charliego. Marcel jest ślicznym i delikatnym młodzieńcem, ładniejszym nawet niż niejedna z koleżanek Klaudyny, on zaś mówi o niej jako
o wymarzonej powiernicy sekretów, dzikiej i „tak mało kobiecej”. Poznajemy też Renauda, ojca Marcela, w którym Klaudyna stopniowo się zakochuje.
Poznajemy Łusię, przyjaciółkę ze szkoły. Łusia w zamian za dostatnie życie i wygody, których młode dziewczęta są tak bardzo spragnione oddaje się swojemu wujowi („grubas, lat sześćdziesiąt albo
i więcej, na pół łysy, z policzkami obwisłymi jak u Duńczyka i oczyma wołu’) a Klaudyna słuchając koleżanki myśli sobie: „Wspaniałe są te wstawki gwarowe. W połączeniu z różową szmizetką
i nienagannie skrojoną spódnicą dają efekty z opery komicznej”.

    Mnóstwo tu wnikliwych obserwacji- z jednej strony otoczenia ale i komicznej autorefleksji kiedy dziewczyna przyrównuje się do swojej rozkapryszonej kotki Fanszetki. Spoiwem łączącym całą historię jest pełna ironii i humoru narracja głównej bohaterki. Klaudyna jest bezwstydna i urocza. Urzeka. Przede wszystkim subtelnością, dowcipem i finezją. Gdybym miała opisać jej wygląd to dziewczę
z lekkim rumieńcem na twarzy, wynikającym nie ze wstydu czy zażenowania co z wigoru i żywiołowości. Klaudyna w Paryżu to lekka i przyjemna literatura ale nie pachnąca winem i aromatem przypraw, nie rozczulająca cudownym klimatem paryskich uliczek, nie będąca sentymentalną podróżą do krainy młodzieńczych uniesień.
To dziarski kuksaniec od zadziornej i odważnej dziewczyny, która nieustannie kokietuje puszczając do nas oko.

 

/m mankiet/