„Gołoborze” to nowa powieść Macieja Siembiedy. Autora, którego darzę szczególnym szacunkiem. Jak mało kto potrafi pisać tak, że czytelnik zostaje pochłonięty przez jego literacki świat. Umiejętne przeplatanie wydarzeń historycznych z fikcją, stawia go w czołówce rodzimych autorów. U Siembiedy nie ma efekciarstwa, tanich chwytów i zgranych motywów. Każda jego książka stanowi niepodrabialną wartość.
Fantastyczny cykl z Jakubem Kanią przysporzył autorowi tysiące wiernych czytelników. Tym razem poznamy nowe, nieodkryte dotąd, oblicze Macieja Siembiedy. Przeniesiemy się do malowniczego regionu Gór Świętokrzyskich. Tam, gdzie legendy wciąż pozostają żywe. Tam, gdzie istnieją wartości trwalsze niż życie ludzkie. Tam, gdzie sprawiedliwość ludzka kpi z boskich prawd.
We wsi Grabin, położonej u podnóża Łysej Góry, od dziesiątków lat mieszkańcy żyją według własnych zasad. Zasad pisanych krwią. Dwa zwaśnione rody Kończaków i Cebrzynów celebrują zasadę „oko za oko, ząb za ząb”. Każda przewina musi zostać opłacona życiem. Tutaj nie ma miękkich reguł. Nóż wyznacza prawo. Dzieje się tak od pokoleń i mimo upływu czasu, prawo rodzinne pozostaje świętym prawem. Gdy Stefan Cebrzyna zakochuje się w Jadzi Kończakowej, wydawać się może, że trwający od niepamiętnych czasów spór zostanie zażegnany. Nic bardziej mylnego. Koła czasu, choć obracają się powoli, rzadko zmieniają swój tor. Gdy młoda kobieta umrze nosząc pod sercem jego dziecko, a Stefan trafi niesłusznie do więzienia, dawne urazy, krzywdy i hańba, odżyją na nowo. Zemsta nie liczy lat. Zemsta jest wieczna. Czy można przerwać zaklęty krąg śmierci? Czy honorowy kodeks rodzinny jest dziedziczony?
Od powstania styczniowego po lata dziewięćdziesiąte dwudziestego wieku – Maciej Siembieda z niezwykłym rozmachem opowiada straszną, porażającą, ale i fascynującą opowieść o zemście. O wierności więzom krwi. O sprawiedliwości, która nie znajduje finału w sądzie. „Gołoborze” to mroczna saga rodzinna oparta na prawdziwych wydarzeniach. Mieszkańcy Gór Świętokrzyskich to ludzie hardzi, wytrwali i pamiętliwi. Ludzie, którzy za swoimi są w stanie pójść w ogień, a krzywdy wyrządzone przez wrogów pamiętają latami. Siembieda, znany z precyzji, inteligentnego formowania fabuły i bardzo porywającej narracji, kolejny raz podarowuje nam powieść, która jest tak absolutnie perfekcyjna, dopracowana w każdym szczególe i frapująca, że sięgając po nią, pewni możemy być tego, że nie spoczniemy dopóki nie dotrzemy do ostatniego słowa. Konstruowana misternie fabuła, mnogość historycznych detali i ciekawostek, sprawiają, że książka ta staje się nieodkładalna. Siembieda przenika głęboko w warstwę psychologiczną tworzonych przez siebie postaci. Ożywia je na kartach powieści, że aż przejmujące staje się dla nas poczucie ich realności. Niezwykła wiedza historyczna autora i jego umiejętność absorbowania uwagi czytelnika są imponujące. To nie jest kolejna historia o małomiasteczkowych grzechach. To napisana z rozmachem, angażująca i pełna niepokojącego poczucia grozy powieść. Oparta na kanwie prawdziwych wydarzeń. Wstrząsająca. Autor wie, jak z drobnych rzeczy wyciągać ich esencję. Jak kompilować wydarzenia tak, by odbiorcę poruszać. Jak opowiadać w taki sposób, by jego historia niepokoiła, ale i zachwycała. Tragizm opisywanych przez niego zdarzeń jest ogromny. Gdy wejdziemy do tego świata, zrozumiemy, że nie każda legenda jest mitem. Na Łysej Górze chyba naprawdę działać musiały diabelskie moce.
Jak głosi legenda, na Czarciej Polanie, głaz przygniótł diabła. W miejscu takim jak to rośnie niezwykłe ziele. Nie każdy może je dostrzec. Nie każdy odczuje jego moc, ale ten, kto zdoła je zerwać, obdarzony zostanie wielką siłą. U podnóża Łysej Góry życie biegnie specyficznym rytmem. Tutaj najważniejsze jest prawo. Nie prawo boskie i nie prawo sądów. Prawo rodziny. Prawo do zemsty. Honorowe prawo krwi. Żyjący tu ludzie twardzi są niczym otaczające ich skały. Nie znają lęku. Są stadem, które chroni się wzajemnie. To, gdzie się urodziłeś i z czyjej jesteś krwi, stanowi o twoim losie. A losu zapisanego krwią odmienić się nie da. Sugestywna, rzeczowa i wstrząsająca opowieść o zemście, powinowactwie i sprawiedliwości. Opowieść o potędze milczenia i ludowych prawdach niezmiennych mimo upływu dekad. Maciej Siembieda oparł swoją powieść o solidne fundamenty. Z miejscowych mitów i prawd stworzył książkę, która zostaje w nas na długo. Historia tocząca się na przestrzeni ponad stu lat, tak żywo i barwnie opowiedziana, namalowana obrazami precyzyjnych słów. Pokuszę się o stwierdzenie, że „Gołoborze” jest najlepszą książką pisarza, który w swym dorobku nie posiada książek słabych. Siembieda to pisarz mądry, dojrzały, obeznany ze słowem. Potrafi kreować klimatyczne, nastrojowe i brutalnie niepokojące historie. Gdy po zakończonej lekturze przeczytamy zamieszczone przez autora posłowie, pojmiemy, jak szokująca potrafi być prawda. Wtedy, kiedy dowiemy się, które wydarzenia opisane w powiesci są prawdziwe. Te, o których moglibyśmy pomyśleć, że to pisarskie fantazje. Maciej Siembieda opisuje „Gołoborze” jako najbardziej osobistą ze swoich powieści. Opisał w niej rejony, z których pochodzi jego rodzina. Zabrał Górom Świętokrzyskim część ich tajemnic. Zapewne wiele starych demonów ciągle tam śpi.
Gdy na twoją rodzinę spada wstyd i hańba, nie możesz pozostać obojętnym. Kiedy ktoś coś ci odbiera, nie możesz biernie stać. Gdy poleje się krew kogoś z twoich bliskich, musisz odebrać zapłatę. Intrygująca opowieść o dawnych wierzeniach, ludzkich losach na tle wielkiej historii i niezbywalnym prawie honoru. Siembieda bezkompromisowo rozprawia się z historią Gór Świętokrzyskich. Jako oś czasu wyznaczając sobie okres ponad stu lat polskiej historii, rysuje splamione litrami krwi drzewo genealogiczne dwóch rodzin. Nie upiększa, nie moralizuje, snuje opowieść o ludziach tak twardych, że ich serc nie skruszy nic. Nawet potęga diabła. Myślę, że gdyby ktoś wyznaczył sobie cel w postaci odnalezienia słabych punktów tej książki, to poniesie sromotną porażkę. „Gołoborze” to kwintesencja tego, czym jest dla mnie literatura. To nie jest zbiór znaków. To dusza zaklęta w słowach. Powieść fenomenalna. Wyżyny współczesnej polskiej literatury.
