Julia Krawiec powraca. Bohaterka kryminalnej serii autorstwa Marty Zaborowskiej kolejny raz zmierzy się ze zbrodnią.
To dobra i solidna seria, a Marta Zaborowska jest pisarką, która nie pędzi za poklaskiem. Od lat sumiennie, konkretnie i w dobrym stylu, po prostu robi swoje. Na jej książki warto jest czekać. Bardzo entuzjastycznie podeszłam do lektury „Córki diabła”, a to dlatego, że Zaborowska jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Jak prezentuje się najnowsza część cyklu?
Gdynia zimą sprawia wrażenie miejsca pozbawionego czaru, chłodnego i posępnego. To właśnie tu przyjeżdża Julia Krawiec, by wziąć udział w przyjęciu ślubnym swojej przyjaciółki Rity. Na miejscu okazuje się jednak, że wydarzyła się straszna tragedia – Rita nie żyje. Nadmorski klif, który traktowała jako swój azyl i miejsce, do którego uciekała, by cieszyć się samotnością, stał się miejscem jej śmierci. Krawiec nie wierzy w to, że pełna uroku młoda kobieta, optymistka i marzycielka, a do tego uzdolniona muzyczka, mogła targnąć się na swoje życie. Za namową matki przyjaciółki zamieszkuje w jej dawnym pokoju. Szybko odkrywa, że willa zamożnego handlarza diamentami, to miejsce, które nie przypomina domu szczęśliwej rodziny. Kłamstwa, tajemnice i stare grzechy Walickich powoli wypełzają z szaf. Czy śmierć Rity była nieszczęśliwym wypadkiem? Jak dobrze znasz swoich przyjaciół?
Julia Krawiec powraca w wielkim stylu. Marta Zaborowska jest pisarką, która ciągle dojrzewa, a każda kolejna jej powieść jest jeszcze lepsza od poprzedniej. Dopracowana w najmniejszym szczególe, autentycznie niepokojąca i przyprawiająca o gęsią skórkę. Siła pisarstwa Zaborowskiej tkwi w jej inteligencji, spostrzegawczości i niespotykanej umiejętności analizowania ludzkich zachowań. „Córka Diabła” jest niczym puszka Pandory. Jedno wydarzenie uruchamia lawinę kolejnych, a każdy odkryty sekret prowadzi do następnych zaryglowanych drzwi. Uderzające jest to jak wnikliwie autorka portretuje swoich bohaterów. Komponuje postaci pełne sprzeczności, niejednoznaczne i wielobarwne. Gdy przekraczamy próg domu Walickich, czujemy, że staniemy się świadkami tego jak upada mit. Piękna willa, zamożna rodzina i całe morze brudu. Wszystko to, co do tej pory skrzętnie skrywano za fasadą szczęśliwej rodziny, przewraca się i obraca w pył. Zaborowska z chirurgiczną precyzją ukazuje rozkład rodziny. Mury budowane latami, nawarstwiające się konflikty i żale, a wszystko to pod maską uśmiechu. Julia Krawiec przekonuje się o tym, jak niewiele w rzeczywistości wiedziała o swojej przyjaciółce. Śmierć Rity staje się dla rodziny Walickich początkiem spektakularnego upadku... To, co mieszka głęboko w nas, na co dzień uśpione, skryte, potrafi być bardzo niebezpieczne...
Thriller psychologiczny, który stanowi kwintesencję gatunku. Mroczny, najeżony tajemnicami i poruszający. Marta Zaborowska jest mistrzynią kreacji kobiecych bohaterek. Bardzo ciekawą i naprawdę solidnie umocowaną postacią jest matka Rity. Ileż w tej kobiecie jest sprzeczności, ile odmiennych stanów definiuje jej byt, ile kłamstw musiała udźwignąć. Portret kobiety dojrzałej. Dobrze sytuowanej, a tak bardzo nieszczęśliwej. Kobiety, na życie której wpłynęły niezliczone zakręty losu i nieustanne próby oszukiwania samej siebie. Uważam tę postać za doskonałą. Jest misternie skonstruowana, trudna do sklasyfikowania i wzbudzająca szereg różnych uczuć. To postać, która śmiało mogłaby brylować w szekspirowskim dramacie. Zaborowska jest tak bardzo przekonująca dlatego, że bacznie przygląda się ludziom. Rozumie jacy są skomplikowani. I jakie pobudki kierują ich działaniami. Ten szósty zmysł, naturalny dar współodczuwania i umiejętność przeprowadzenia głębokiej analizy psychologicznej są niepodrabialne. „Córka diabła” jest siódmym tomem serii z Julią Krawiec, ale niechaj nikogo to nie peszy. Książki można czytać w dowolnej kolejności i każda z nich jest zrozumiała nawet bez znajomości poprzednich części. To bardzo dobra, równa seria. Nie ma tutaj tytułów odstających jakościowo. Wróciłam do lektury tego cyklu po pewnej przerwie i świetnie odnalazłam się w świecie Julii. Myślę, że „Córka diabła” na długo pozostanie w mojej pamięci. Ta powieść stanowi doskonałe odzwierciedlenie tego, że nie potrzeba szczególnie dużych środków, by czytelnika poruszyć. Zaborowska nie odwołuje się do niskich instynktów. Nie epatuje przemocą. Nie jest ordynarna, a to cecha, którą coraz częściej dostrzegam w rodzimym kryminale. By czytelnika zaciekawić, zadziwić i nim wstrząsnąć, nie trzeba wylewać oceanu krwi. Autorka kroczy drogą, którą już kilka lat temu sobie obrała. Nie spogląda w jakim kierunku zmierzają literackie trendy. Wykonuje solidną i godną uwagi pracę. Pokazuje, że ciągle jeszcze ważne są takie elementy jak: umiejętność budowania inteligentnej fabuły, wiarygodni bohaterowie i refleksja jaką niesie ze sobą lektura. Jeżeli nie mieliście jeszcze okazji czytać żadnej książki Marty Zaborowskiej, to szczerze je Wam polecam. Dobrą okazją do zapoznania się może być właśnie „Córka diabła” – powieść trzymająca w napięciu, wielowarstwowa, mądrze skonstruowana.
„Córka diabła” uderza w nas smutkiem, żalem i rozpaczą. Niewyjaśniona śmierć młodej kobiety staje się przyczynkiem do zajrzenia w głąb czterech ścian. Ścian, które mają bardzo wiele do ukrycia. Kiedy tajemnice zaczynają wyciekać, okazać się może, że trysną strumieniem obłudy i nikczemności. Bardzo dobry thriller psychologiczny, który wywołuje w nas poczucie bezsilności. W ciszy, do której uciekasz, czaić może się mrok. Samotność, fałsz i gra pozorów, a wszystko to w otoczeniu pięknego domostwa. Ból, który trawi duszę, gdy okazuje się, że największym wrogiem jest twoja rodzina. Marta Zaborowska niezmiennie utrzymuje wysoką formę. Myślę, że Julia Krawiec jeszcze do nas wróci. I zaskoczy nas niejeden raz. Bardzo dobra powieść, która spodoba się miłośnikom rodzinnych sekretów i osobom, które cenią książki, w których nie liczy się szalona akcja i brutalność, a psychologiczna gra.
