Książka, spajająca w całość zapisany na kartach pamiętnika i pism dorobek życia, to z pewnością lektura niełatwa. Z dwóch powodów. Po pierwsze, nie trudno się domyślić, że ze względu na okoliczności w jakich przyszło mu pisać (realia wojenne, do tego nawał obowiązków i spraw koniecznych do rozwiązania za dnia, stąd Korczak najczęściej pisał nocą lub o świcie) zapiski są bardzo chaotyczne, momentami nielogiczne dla postronnego czytelnika. Urywki zdań, luźne zdania wrzucone w ciągłą narrację, niekiedy pojedyncze słowa mające być być może zalążkiem kolejnej, niedokończonej już myśli. Po drugie, ogrom nieszczęść, zmartwień i trosk jakie wyzierają z tych fragmentów przytłacza.

„Bractwo Bang Bang” to książka trudna. Nie sprawi, że poczujecie się komfortowo w zaciszu domowego ogniska. W mieście, w którym nie musicie się bać wyjścia na ulicę. W kraju, który nie zmusza was do uczestnictwa w nie waszej wojnie. Jest jak zbyt twardy materac, jak kamyk w bucie. Męczy. Uwiera… i bardzo dobrze.

Nieustanne niemal zmęczenie, niewyspanie, lęk, czy prawidłowo opiekuje się synkiem- te uczucia również nie są obce Gosi. Codzienna nauka swojego dziecka, jest najpiękniej zdobytą wiedzą w jej życiu, nie oddałaby żadnego dnia z jego życia. I to jest piękne.

Umiejętność ta, nie wynika z jej daru, tylko z konieczności; jako dziecko, w wyniku choroby straciła słuch. Sama wychowuje swoją córeczkę Daisy, którą kocha nad życie. Biorąc udział w interwencji w patologicznej rodzinie, zostaje przeklęta przez Indianina, który usiłował wybić bestię ze swojego synka, nieomal go zabijając.

"Jezus z Judenfeldu" nie jest czwartą częścią "Przypadków księdza Grosera" choć jest on głównym bohaterem tej powieści.