Stewart nie szczędzi nam wnikliwych opisów, po przeczytaniu których wszystko zaczyna swędzieć, a oczy uciekają w ciemne zakątki pokoju. Z książki dowiadujemy się, że samica czarnej wdowy zjada odwłok swojego partnera podczas procesu kopulacji, mucha śrubowa może złożyć kilkaset jaj w dziurkach ludzkiego nosa, pchła piaskowa wgryza się w paznokcie u stóp, a  świat walczy z karaluchami już od ponad trzystu pięćdziesięciu milionów lat! I to bezskutecznie! Uwierzcie mi – wcale nie chcecie wiedzieć, czym żywią się te pozornie bezbronne stworzenia podczas naszego snu.

Od czasu spopularyzowania portali randkowych, nastąpiła bowiem zmiana w definicji gwałtu, granicy między gwałtem a dobrowolnym stosunkiem. Wiele kobiet również w ogóle nie powiadamia policji o napaści  dokonanej przez kochanka z wirtualnego świata.  

"Śladem zbrodni" czyta się bardzo sprawnie, Gerritsen niepotrzebnie nie komplikuje wątku, co sprawia, iż jest to idealna lektura na jeden wieczór. Co prawda, jestem większą zwolenniczką thrillerów medycznych, w których specjalizuje się autorka, ale i w powieściach sensacyjnych pokazuje swoją klasę.

 zdumiewające, jak bardzo interesujące może być coś, czego zwykle nie dostrzegamy. Coś, co w dodatku występuje na tak szeroką skalę, z której my – dwunożni ignoranci roszczący sobie prawo dominacji w ekosystemie – przeciętnie nawet nie zdajemy sobie sprawy. O czym mowa? O owadach. O przedstawicielach grupy, która w samej Polsce liczy sobie ponad 30 tys. gatunków, choć to i tak ostrożne szacunki i nikt nie zna ich dokładnej liczby. Daje jej to niepodważalne prawo bycia najliczniejszą i najbardziej zróżnicowaną grupą zwierząt jaką kiedykolwiek stworzyła Matka Natura.

Lubię dobrze skrojone amerykańskie filmy sensacyjne i kryminalne. Rzadko jednak wybieram je świadomie, decydując wcześniej, co obejrzę – raczej akurat właśnie przysiadam gdzieś na chwilę, zerkam na telewizor i zaczyna wciągać mnie AKCJA. W sumie mam już iść, ale chętnie dowiedziałabym się, co będzie za chwilę... I tak, scena po scenie, coraz bardziej zaintrygowana, siedząc coraz bardziej niespokojnie (jeśli film jest dobry, to trzyma w napięciu!) oglądam do samego końca. Książka Lisy Scottoline jest dokładnie jak scenariusz dobrze skrojonego amerykańskiego filmu.