Czy zatem żeby zdystansować się do książki Bernharda potrzebny jest brak dystansu i całkowity brak obiektywizmu? Być może. Czy żeby napisać cokolwiek o Kalkwerk należy poddać się dyktaturze mowy, opresji języka, a w ostateczności paść ofiarą gwałtu dokonywanego przez „słowa, które w każdym przypadku wszystko szmacą”? Najwidoczniej tak.

Nie istnieje żaden archetyp doskonałego państwa. Noce pachnące mango nie pozwalają zapomnieć o braku publicznej służby zdrowia, o ekscesach z czerwonej dzielnicy Kamathipury, gdzie sposobem na choroby weneryczne jest najmłodsza dziewicza zdobycz. Gdzie kobiety przez dwanaście godzin dziennie segregują śmieci za bite 4 złote, ulice spływają uwielbianą herbatą z mlekiem i mówi się w języku kolonialnego okupanta.

Książka otworzy oczy ludziom schematycznie uprzedzonym. Da kres pustym frazesom spłycającym społeczeństwo arabskie do niebezpiecznych terrorystów i fanatyków religijnych. Proza Rakhy specyficznie i wartościowo oddaje ciąg historyczno-społeczno-kulturowy Libanu.

680 stron niebanalnego przekazu o ludzkości dla ludzkości. Walka i solidarność mimo wielu poróżnień. Brett prowadzi nas przez Krasję w niewyobrażalnym tempie, zdradza sekrety Wybrańców. Obrazuje świeżo i rytmicznie, a dopełnieniem historii są niesamowite, wręcz mistyczne ilustracje Dominika Brońka.

Wielki plus wędruje do Sławomira Kopra za jego wysiłki mające na celu przybliżenie dziejów naszego kraju w sposób przystępny i potrafiący przykuć uwagę czytelników. Nieprzypadkowo wybiera on wątki obyczajowe, afery, skandale, zdrady i inne tego typu tematy. Stary wyjadacz dobrze wie, co cieszy się zainteresowaniem szerszych rzesz czytelniczych, reszta to najzwyklejsze prawo popytu i podaży.