Jerzy Kosiński swoimi „Krokami” zabiera nas w świat przepełniony erotyzmem i śmiercią. Pozornie wpadamy tam tylko w gości, aby przez dwieście stron pozwiedzać, zajrzeć do gabinetu ludzkich osobliwości, w którym historie drastyczne łączą się z chorobliwą fascynacją.

„Robimisie” Agaty Królak są bowiem cudowne i urocze i takie, że gdyby się miało dzieci, chciałoby się z nimi te misie wciąż oglądać

Jak spędzić swój żywot, by nie żałować z niego ani jednego dnia? Czy zwykły, prosty człowiek może doświadczyć porównywalnego szczęścia z wielkimi tego świata? Jak wypełnić rozsadzające od wewnątrz poczucie pustki i czy podziw innych naprawdę jest tym, o co warto zabiegać?

To książka o przestrzeni, której nie da się wyjaśnić słowami. Potrzeba doświadczenia, posmakowania słonego mięsa renifera czy gruzińskiego chaczapuri. A to i tak mało! Bo to poznawanie przestrzeni tylko fragmentaryczne, tylko muskanie jej powierzchni. Bohaterowie wywiadów znają ją trochę lepiej, ale nie udzielają Brysaczowi jednoznacznych odpowiedzi. “Wschód jest gdzieś tam” - odpowiadają ogólnikowo, bo dla każdego z nich zaczyna się w zupełnie innym miejscu.

Jedni nie znosili jego latania, drudzy uważali, że dzięki temu był raczej wyjątkowy, inni chcieli zrobić z niego cyrkową atrakcję pokazując kolejnego dziwoląga przed rządnym sensacji motłochem. Niektórzy ludzie mu pomogli, kiedy tak bezwiednie dryfował między chmurami, podążając w nieznane, jeszcze ktoś opowiedział mu swoją historię, która przypominała mu własną, komuś pomógł, tęsknił za domem, miał przyjaciół, wysyłał pocztówki do rodziców. Był normalnym chłopcem.