Powrót do wydarzeń z czasów II Wojny Światowej staje się punktem wyjścia dla rozważań natury moralnej, dyskusji i przemyśleń zmieniających niekiedy spojrzenie na codzienność. Historia Josefa płynnie przeplata się z historią życia babci Sage, Minki, oraz napisanej przez nią bajki o upiorze. Opowieść ta, będąc swoistą alegorią dobra i zła, ofiar i ich oprawców, celnie trafia w wydarzenia rozgrywające się w obozach koncentracyjnych, o których nigdy nie zapomną Weber i Minka.

Okazuje się, że jeden malutki kawałek DNA dziedziczymy wyłącznie w linii żeńskiej, co oznacza, że każda żyjąca współcześnie osoba posiada fragment kodu genetycznego pochodzący od naszej wspólnej praprapraprababki „Ewy”, która żyła podobno około 200 000 lat temu. Z kolei prześledzenie linii genetycznej chromosomu Y pozwala na znalezienie naszego praojca „Adama”. W rzeczywistości mechanizm ten jest dużo bardziej skomplikowany, ale Oppenheimer poświęca wyjaśnieniu tych kwestii sporo miejsca.

W centrum Warszawy dochodzi do serii niewyjaśnionych morderstw. W ciągu ostatnich trzech miesięcy policja trafiła na osiem trupów, wszystkie ofiary znajdowane były na ulicy lub na pustych terenach, zawsze w pobliżu wykopów. Policja nie potrafi sprecyzować kogo szuka, mężczyzny czy kobiety, dziennikarze nadali zabójcy przydomek "Oprawca", ponieważ ofiary zawsze znajdowane są bez głowy.

Burzliwa biografia wręcz domagała się powieściowego portretu. Zbeletryzowana wersja poczynań słynnego malarza, która wyszła spod pióra niemieckiego biografa Tilamana Rohriga, pełna jest pikantnych szczegółów i intrygujących wątków przybliżających sylwetkę malarza i epokę, w której tworzył.

Wieża Eiffla oszalała i zaczęła rozsiewać siebie po całej Europie. Na ulicach, w ogródkach, na polach i łąkach zaczęły kiełkować miniaturowe pręty. Naukowcy z Instytutu Nanobiotechnologii w Paryżu zaalarmowali świat o inwazji metalowych nasion. Również w Kazimierzu nad Wisłą, pośród krzaków czerwonych róż pani Henryki pojawiła się wieżyczka. Sensacja, poruszenie i niebywała atrakcja.