Nie wiedział czym naprawdę zajmowała się w pracy jego żona. Kate nie chciała mówić mężowi o tym, co zrobiła, do czego musiała być i do czego wciąż jest zdolna, ale musiała też przyznać przed sobą, że jakaś niewielka część jej wymuszonej dyskrecji wynikała z wrodzonej skrytości, chęci zatrzymania czegoś tylko dla siebie.

Piękna w sposób najczulszy, najsubtelniejszy i najbardziej nieuchwytny, pozycja, wśród pozostałych perełek wydawniczych Formatu, która przy tym nie rozczarowuje i należy się po niej spodziewać najlepszego.

Oprócz krytyki Powstania Warszawskiego, Zychowicz opisuje również wcześniejsze działania Polskiego Państwa Podziemnego i Rządu w Londynie, które jego zdaniem miały przyczynić się do wszystkich późniejszych nieszczęść. Obrywa się w "Obłędzie..." wielu: generałowi Sikorskiego, Stanisławowi Mikołajczykowi, generałowi Borowi-Komorowskiemu... Podział jest bardzo wyraźny, czarno-biały: albo ktoś popełniał błąd na błędzie, albo był nieskazitelnym, wybitnym strategiem i mężem stanu, którego - co za pech! - maluczcy nie dopuszczali do głosu.

Panna Kreseczka to stworzona czarną kredką postać, początkowo utrwalona na płocie. Niczym w bajce Zaczarowany ołówek, naszkicowana bohaterka staje się żywa i wyskakuje ze swojego pierwotnego miejsca zamieszkania. Najpierw postanawia poznać świat, przeskakując na kurtkę jednego z przechodniów. Potem ma wiele ciekawych i zabawnych przygód. Na swej drodze spotyka zwierzęta, ludzi (zostaje nawet bohaterką jednego obrazu), inne kredki i długopisy. Bardzo chce znaleźć swoją mamę - czarną kredkę. Czy jej się to uda?

Czytając Przyjaciółkę z młodości, czułam, jakbym wgłębiała się w czyjeś życie. Nie w sposób tabloidowy, oparty na sensacji czy nieustających zwrotach akcji. Dominuje tu raczej niespieszna atmosfera, która sprawia, że każda historia jest niezwykle autentyczna. Przyjaciółkę z młodości można potraktować jak dobrego towarzysza podczas pochmurnych wieczorów. Usiąść w fotelu i posłuchać kolejnej ciekawej opowieści, z tym, że przelanej na papier